บทที่ 412 นี่คือไก่ป่าของผม

ในลานจอดรถระเบิดเสียงหัวเราะลั่นของเติ้งเจี๋ยไฉออกมา

ใบหน้าของหลี่ชิงเฟิงบิดเบี้ยวไปหมด เขามองจื่อเหิงแล้วเอ่ยเสียงเย็นว่า "ไอ้หนู ลูกพูดอะไรน่ะ? ยิงเครื่องบินอะไรกัน? ลุงเขาถามว่าชอบกีฬาอะไร ไม่ได้ถามว่าชอบเล่นเกมอะไร"

จื่อเหิงร้องโอดครวญอย่างน้อยใจ "ผมก็ชอบตีไก่บินนี่นา! พอไก่ป่าบินขึ้นมา ผมก็จะเอาทรายปาใส่มัน!"

หลี่ชิงเฟิงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก "นั่นมันก็เป็นเกม ไม่ใช่กีฬา! กีฬาคือพวกวิ่งหรือกระโดดเชือกอะไรพวกนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่ากีฬา!"

จื่อเหิงสะบัดหน้าหนี: ก็คนมันไม่รู้นี่นา!