บทที่ 434 พรุ่งนี้เลี้ยงข้าวฉันสิ

คนอื่นต่างก็บอกว่าเขาได้เป็นผู้จัดการร้านก็เพราะเส้นสายทางบ้าน เพราะสมัยเรียนเขาเรียนแย่มากแถมหน้าตาก็ไม่ได้ดูดีอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเขาเป็นผู้นำระดับสูง เขาก็ไม่มีทางได้เป็นผู้จัดการซูเปอร์มาร์เก็ตเซิ่งอันแน่นอน หลายคนก็คิดแบบนี้รวมถึงพนักงานบางคนในซูเปอร์มาร์เก็ตก็คิดแบบนี้เช่นกัน ดังนั้นในใจของเฉิงข่ายจึงรู้สึกอึดอัดมาโดยตลอด

แต่วันนี้พอได้ยุ่งอยู่กับอาจารย์หลี่มาทั้งวันถึงแม้จะเหนื่อยมากแต่ก็รู้สึกโล่งใจสุดๆ โดยเฉพาะหลังจากได้ชิมอาหารที่อาจารย์หลี่ทำ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าคนอื่นจะมองเขายังไงมันไม่สำคัญเลย สิ่งสำคัญคือตัวเขาเองเป็นคนยังไงต่างหาก คุณเป็นสีแดงแต่คนอื่นดึงดันจะบอกว่าคุณเป็นสีเขียว แล้วคุณจะต้องเป็นสีเขียวตามนั้นเลยหรือไง การไปจมอยู่กับคำนินทาของคนอื่นมันเป็นพฤติกรรมของคนโง่ ขอแค่ใจตัวเองกระจ่างใสดั่งกระจกยืนหยัดมั่นคงดั่งต้นสน ไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรหรือจะผายลมอะไรออกมามันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเองทั้งนั้น หมาเห่าคุณจะไปอุดปากหมา นกบนฟ้าตั้งเยอะแยะต่างก็ส่งเสียงร้อง คุณจะสามารถไปอุดปากนกบนฟ้าได้ทั้งหมดเลยหรือไง เฉิงข่ายคิดตกอย่างทะลุปรุโปร่ง

คนเราพอมองปัญหาออกพอเข้าใจหลักการบางอย่างก็จะได้รับความผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อย่าดูแค่ว่าตอนนี้เขากำลังเหนื่อยจนตัวสั่นแต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่เคยจางหายไปเลย เขารู้สึกว่าคนอย่างหลี่ชิงเฟิงช่างมหัศจรรย์จริงๆ ถึงแม้เขาจะบอกไม่ถูกว่ามหัศจรรย์ตรงไหนแต่เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฝูงชนที่เข้าคิวถึงได้สนับสนุนหลี่ชิงเฟิงขนาดนี้ บนตัวเขาราวกับมีพลังวิเศษบางอย่างที่สามารถดึงดูดผู้คนสามารถชำระล้างผู้คนได้ สามารถทำให้ผู้คนเชื่อใจเขาอย่างหมดหัวใจ

หลี่ชิงเฟิงล้างมือล้างหน้าเสร็จก็รีบมาที่ห้องทำงานของเฉิงข่าย ภายในห้องทำงานเด็กทั้งสองคนหลับไปแล้ว ฉู่จี๋จี๋กับอวี๋เซวียนเซวียนอุ้มเด็กไว้คนละคนฝืนทำตัวให้สดชื่นแต่ก็แทบจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ขอแค่มีหมอนให้พวกเขาสองคนก็คงหลับปุ๋ยไปทันทีแน่นอน

"ลำบากพวกคุณแล้ว!" หลี่ชิงเฟิงรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมากรีบเดินเข้าไปอุ้มจื่ออวี๋ขึ้นมา