บทที่ 456 นิ้วทองคำที่ซ่อนอยู่ของจื่อเหิง

ชีวิตประจำวันของหลี่ชิงเฟิงไม่ได้มีกฎเกณฑ์ตายตัวอะไรนัก ตอนกลางวันเข้าป่าไปขุดของป่าสักชั่วโมงสองชั่วโมง เวลาที่เหลือถ้าไม่ไปดูแลแปลงผักก็ไปจับปลาในแม่น้ำ หรือไม่ก็ไปเป็นพ่อครัวใหญ่คุมงานเลี้ยงในหมู่บ้านใกล้เคียง เรื่องราวในตอนกลางวันไม่มีกฎเกณฑ์ตายตัว แต่พอตกกลางคืนโดยพื้นฐานแล้วก็มีอยู่แค่เรื่องเดียว นั่นก็คือการจับกบภูเขา และเมื่อจำนวนครั้งในการจับกบภูเขายามค่ำคืนเพิ่มมากขึ้น แม้ว่าตอนนี้จื่อเหิงจะยังไม่สามารถตามจังหวะก้าวเดินของพ่อได้ทันทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็ไม่วิ่งหลงทางแล้ว ความกล้าของเขาก็เพิ่มมากขึ้นทุกวัน ไม่เพียงแต่กล้าเดินเตร็ดเตร่ในป่าใกล้ๆ คนเดียว แต่ถึงขั้นกล้าวิ่งไล่ตามไก่ป่าที่บังเอิญโผล่มาไปทั่วทั้งภูเขา ไก่ป่าตัวนั้นถูกเขาไล่ต้อนจนร้องเสียงหลง กระพือปีกถี่รัว ฝีเท้าก็ทั้งรีบร้อนและรวดเร็ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันคงสะบัดศัตรูหลุดไปตั้งนานแล้ว แต่ศัตรูในคืนนี้ไม่เหมือนเดิม ถึงขั้นเรียกได้ว่าไม่ธรรมดา นั่นคือลูกสัตว์ของมนุษย์ ไอ้พวกที่เรียกว่าลูกสัตว์แบบนี้ปกติแล้วสัตว์ที่โตเต็มวัยจะไม่เห็นอยู่ในสายตา เดิมทีไก่ป่าก็ไม่ได้เห็นลูกสัตว์มนุษย์ตัวนี้อยู่ในสายตาเลย จนกระทั่งลูกสัตว์มนุษย์ตัวนี้กางแขนสองข้างวิ่งร้องโวยวายไล่ตามมันมา มันถึงได้ตระหนักอย่างเลือนลางว่ามีบางอย่างผิดปกติ เจ้านี่มองเห็นในที่มืดได้ ความเร็วของเจ้านี่เร็วกว่ามนุษย์ที่โตเต็มวัยทั่วไปซะอีก ไก่ป่าร้อนรนแล้ว สับเท้าวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอย่างไม่คิดชีวิต แต่ไม่ว่ามันจะวิ่งหนียังไงก็หนีไม่พ้นการไล่ล่าของลูกสัตว์มนุษย์ คืนนี้จื่อเหิงเหมือนจะโดนผีเข้า ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือตื่นเต้นสุดๆ ตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยเจอไก่ป่ามา เขารีดเร้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี กัดฟันแน่น วิ่งไล่ตามไก่ป่าที่อยู่ข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย นั่นคือไก่ป่าที่แตกต่างจากตัวก่อนๆ ไก่ป่าที่เคยเจอเมื่อก่อนถึงแม้จะสวยงาม แต่ก็ไม่สวยเท่าตัวนี้ ตัวนี้สวยงามมากจริงๆ ขนหลากสีสันส่องประกายเจิดจ้าภายใต้แสงจันทร์ หางที่ยาวสลวยราวกับกระโปรงยาวลากพื้น ที่สำคัญที่สุดคือมันตัวใหญ่ ใหญ่กว่าไก่ป่าทุกตัวที่เคยเห็นมา ใหญ่กว่าไก่ป่าขนร่วงที่บ้านเกือบเท่าตัว จื่อเหิงคิดในใจ ไก่ป่าตัวใหญ่ขนาดนี้จะต้องออกไข่ฟองใหญ่มากแน่ๆ พลาดไม่ได้ พลาดไม่ได้เด็ดขาด พอคิดได้แบบนี้ เขาก็รีบกำหมัดเล็กๆ แน่น กัดฟันกรอด หอบแฮ่กๆ วิ่งไล่ตามไป ไก่ป่าตัวนั้นไม่เพียงแต่ตัวใหญ่และสวยงาม แต่พละกำลังก็ดีมากจริงๆ ดีจนจื่อเหิงรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง นี่ก็วิ่งไล่ตามมาตั้งหลายรอบแล้ว ทำไมยังตามไม่ทันอีก จื่อเหิงหันกลับไปมองเส้นทางที่วิ่งมา สุดท้ายก็ทำได้เพียงนั่งแปะลงบนพื้น มองดูไก่ป่าแสนสวยตัวนั้นกลืนหายเข้าไปในพุ่มไม้เบื้องหน้า

"หลี่จื่อเหิงลูกวิ่งไปไกลขนาดนั้นทำไม รีบกลับมาหาน้องเดี๋ยวนี้เลย"

หลี่ชิงเฟิงซึ่งตอนนี้กำลังจับกบภูเขาอยู่ในหุบเขา อาศัยทัศนวิสัยมองเห็นลูกชายวิ่งไล่ตามไก่ป่าไปถึงภูเขาอีกลูกหนึ่งจึงตะโกนเรียก เด็กน้อยวัยห้าขวบวิ่งไล่ตามไก่ป่าตัวใหญ่จากภูเขาลูกนี้ไปภูเขาอีกลูกหนึ่งเพียงลำพัง ใครจะกล้าเชื่อ แต่หลี่ชิงเฟิงกลับรู้สึกชาชินเสียแล้ว ถึงแม้จื่อเหิงจะยังเด็ก แต่ก็ไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไป ไม่เพียงแต่มีความสามารถในการฟื้นฟูตัวเอง แต่ร่างกายก็ยังแข็งแกร่งผิดมนุษย์มนา ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้เขาเอาแต่วิ่งตามพ่อในป่ายามค่ำคืนมาตลอด อย่าว่าแต่วิ่งไล่ไก่ป่าเลย ต่อให้จื่อเหิงวิ่งไล่หมูป่าเขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจ เพียงแต่เขายังคงคิดไม่ตกว่าทำไมเด็กตัวเล็กๆ อย่างจื่อเหิงถึงสามารถวิ่งไปตามทางบนภูเขาไกลแสนไกลเพียงลำพังในยามค่ำคืน รอบตัวมีแต่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แต่เขากลับสามารถเดินย้อนกลับมาทางเดิมได้อย่างแม่นยำไร้ข้อผิดพลาด บางแห่งถึงขั้นไม่มีทางเดินด้วยซ้ำ เป็นเพียงป่าผืนใหญ่ ถ้าหลี่ชิงเฟิงไม่มีนิ้วทองคำ เขาคิดว่าตัวเองก็คงไม่สามารถเดินย้อนกลับมาทางเดิมจากในป่าได้แน่ๆ แต่จื่อเหิงกลับทำได้ อย่างเช่นตอนนี้ที่จื่อเหิงวิ่งไล่ไก่ป่าจนไปถึงภูเขาอีกลูกหนึ่ง พอสิ้นเสียงคำสั่งของเขา จื่อเหิงก็เดินย้อนกลับมาทางเดิมด้วยท่าทางสงบนิ่ง แม่นยำไร้ที่ติ แถมยังเดินในเส้นทางที่เหมาะสมที่สุดด้วย หลี่ชิงเฟิงมองดูเงาร่างเล็กๆ ของลูกชายเดินทอดน่องอย่างสบายใจอยู่ในป่าเขา รู้สึกร้อยแปดพันเก้าก็คิดไม่ออก หรือว่าจื่อเหิงจะมีนิ้วทองคำอะไรซ่อนอยู่อีก จื่อเหิงน่าจะวิ่งไล่ไก่ป่าจนเหนื่อยแล้ว หลังจากกลับมาถึงข้างกายน้องสาว ก็เอนตัวลงนอนข้างๆ น้อง มือข้างหนึ่งพาดไว้บนท้องของน้องสาว มืออีกข้างลูบพุงของเสือลายเมฆแล้วก็ผล็อยหลับไป หลี่ชิงเฟิงมองดูเด็กทั้งสองคนหลับสนิทแล้ว ก็หันไปจดจ่อกับการจับกบภูเขา พยายามจับให้เสร็จเร็วๆ จะได้รีบกลับไปพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้เขาต้องเดินทางไปที่ตัวอำเภอด้วยตัวเอง คืนนี้เจียงปิงส่งข้อความมาบอกว่ามีความรู้สึกอ่อนเพลียไม่มีแรงและหายใจติดขัดขึ้นมาอีกแล้ว ทั้งร่างรู้สึกทรมานมากราวกับหายใจไม่ทั่วท้อง การรักษาของหลี่ชิงเฟิงถึงแม้จะเห็นผล แต่ก็เป็นเพียงช่วงสั้นๆ พอขาดการรักษาจากเขาไป ไม่กี่วันเจียงปิงก็จะกลับมามีอาการอีก ราวกับว่ามีคนกำลังลอบวางยาพิษเรื้อรังให้เธออย่างต่อเนื่อง หลี่ชิงเฟิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ค่อนข้างร้ายแรง แต่ทว่ารากฐานของเขายังตื้นเขิน ถึงแม้จะสามารถใช้พลังเทพในการรักษาโรคช่วยชีวิตคนได้ แต่ในเรื่องของการตรวจวินิจฉัยโรคตามตำรับแพทย์แผนจีนนั้นเขายังไม่มีความเชี่ยวชาญมากนัก ถ้าจะให้เขาตัดสินใจว่าเจียงปิงถูกคนวางยาพิษหรือถูกคนปองร้ายหรือไม่ เขาทำไม่ได้จริงๆ ทำได้เพียงแค่ไปช่วยรักษาให้เจียงปิงในยามที่เธอต้องการเท่านั้น