บทที่ 460 เติ้งเจี๋ยไฉรับลูกศิษย์

ตอนที่เติ้งเจี๋ยไฉยกอาหารเลิศรสเข้ามาในห้องส่วนตัว จื่อเหิงก็กินขนมจนปากมันแผลบไปหมดแล้ว แต่พอเขาเห็นคุณลุงเติ้งยกอาหารที่น่าอร่อยกว่าเดิมเดินเข้ามา ก็ยังอดไม่ได้ที่จะร้องไชโยโห่ฮิ้ว กระโดดโลดเต้นออกไปต้อนรับ

"คุณลุงเติ้ง ของพวกนี้ให้ผมหมดเลยเหรอครับ"

เติ้งเจี๋ยไฉยิ้มด้วยใบหน้าเมตตาอารี "ใช่แล้ว ให้หนูหมดเลย กินให้อิ่มเต็มที่เลยนะ"

จื่อเหิงไม่เกรงใจเลยสักนิด กลับไปนั่งที่เดิม แล้วก็เริ่มสวาปามซ้ายขวาอย่างรวดเร็วทันที มองดูท่าทางกินอย่างเอร็ดอร่อยของเขา เติ้งเจี๋ยไฉก็รู้สึกว่าความกลัดกลุ้มในใจของตัวเองมลายหายไปมากแล้ว

เขามองดูหลี่ชิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัยนิดๆ ถึงยังไงก็จะแย่งลูกชายของคนอื่นเขา จะให้มีเจตนาดีได้ยังไงล่ะ