บทที่ 472 ตบหน้าหวงหมิงซิ่วด้วยความโมโห

"ไม่มีปัญหาหรอก" หลี่ชิงเฟิงตอบกลับอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นดังนั้น หลูเสี่ยวเยว่ก็ไม่อาจพูดอะไรได้อีก ทำได้เพียงซบลงบนแผ่นหลังของพี่เฟิงเงียบๆ ในใจลอบคิดคำนวณว่าพอกลับไปถึงบ้านแล้วจะอธิบายอย่างไรดี

เดิมทีเธอวางแผนจะหนีออกจากบ้านไปเร้นกายในป่าลึก แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้

ตอนนี้ไม่เพียงแต่เท้าจะได้รับบาดเจ็บ แต่ยังมาบังเอิญเจอพี่เฟิงเข้าอีก

เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น เรื่องการเร้นกายจึงทำได้เพียงเลื่อนออกไปก่อน