บทที่ 492 ฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง

หลี่ชิงเฟิงลูบคลำเสือลายเมฆ ยิ้มออกมา แล้วอุ้มมันขึ้นมาทั้งตัว นำไปวางไว้ที่บริเวณหน้าประตูบ้าน เมื่อแน่ใจว่ารอบๆ ไม่มีใคร และจะไม่มีใครพบเห็นร่องรอยของเสือลายเมฆแล้ว เขาก็รีบไปที่แปลงผักตรงสวนส้มเพื่อเด็ดผักเบี้ยใหญ่กลับมานิดหน่อย ผักเบี้ยใหญ่ถึงแม้จะเป็นพืชล้มลุกอายุหนึ่งปี แต่ในสภาพอากาศที่อบอุ่นของท้องถิ่นแบบนี้ ก็สามารถอยู่รอดผ่านฤดูหนาวไปได้ พืชหลายชนิดก็เป็นแบบนี้ ไม่สามารถอยู่รอดผ่านฤดูหนาวในบางพื้นที่ได้ แต่ในพื้นที่ที่อบอุ่นไม่เพียงแต่อยู่รอดผ่านฤดูหนาวไปได้เท่านั้น แต่ยังเจริญเติบโตจนเขียวชอุ่มอีกด้วย

หลังจากเด็ดผักเบี้ยใหญ่กลับมาแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็หากะละมังสแตนเลสมาใบหนึ่ง นำผักเบี้ยใหญ่ใส่ลงไปในกะละมังสแตนเลส จากนั้นก็ใช้พลังเทพขยำผักเบี้ยใหญ่เหล่านี้จนแหลกละเอียดเป็นเนื้อเดียวกัน สุดท้าย ก็เอาผักเบี้ยใหญ่ที่ถูกขยำจนละเอียดเป็นเนื้อเดียวกันเหล่านี้ไปพอกให้ทั่วตัวเสือลายเมฆ ผักเบี้ยใหญ่มีสรรพคุณในการถอนพิษร้อน ทำให้เลือดเย็น ห้ามเลือด และแก้บิด เวลาอยู่ในป่าแล้วถูกผึ้งต่อย ถ้าในกรณีที่อับจนหนทางไม่มียาตัวอื่นให้ใช้ ก็สามารถเคี้ยวผักเบี้ยใหญ่ให้ละเอียดแล้วนำมาพอกตรงบริเวณที่เป็นแผลได้

หลังจากหลี่ชิงเฟิงพอกผักเบี้ยใหญ่ให้เสือลายเมฆจนทั่วทั้งตัวแล้ว ก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะหายบวมและฟื้นขึ้นมาในทันที พอล้างกะละมังเสร็จ ก็กลับไปต้มน้ำเต้าหู้ทำมื้อเช้าต่อ รอจนเด็กสองคนตื่นนอน สามคนพ่อลูกก็กินมื้อเช้าด้วยกัน เสร็จแล้วก็เตรียมตัวออกไปเดินเล่นสักรอบ แต่เพิ่งจะเดินมาถึงประตูบ้าน ก็เห็นเสือลายเมฆที่เดิมทีบวมเป่งไปทั้งตัว ตอนนี้กลับมายืนอย่างองอาจน่าเกรงขามอยู่บนก้อนหินใหญ่หน้าประตูเสียแล้ว ดูมีสง่าราศีเป็นพิเศษ ไม่มีท่าทางอิดโรยเหมือนเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

"พี่แมวใหญ่!" จื่อเหิงเห็นพี่แมวใหญ่ก็ดีใจมาก กางมือเล็กๆ วิ่งเข้าไปหา กอดคอพี่แมวใหญ่ไว้แน่น แถมยังตำหนิมันด้วยความน้อยใจอีกต่างหาก "พี่ไปไหนมาเนี่ย ฮ้า ทำไมพี่ถึงไม่เข้าป่าไปกับผมล่ะ ฮ้า"

ผมต้องเผชิญหน้ากับน้องแมวขี้เหร่ตามลำพังเมื่อวานนี้ พี่ไม่รู้หรอกว่าผมกลัวแค่ไหน! แต่ว่า ตอนนี้จื่อเหิงไม่กลัวแล้ว พอมีพี่แมวใหญ่ ถ้าน้องแมวขี้เหร่นั่นกล้าโผล่มาอีก พี่แมวใหญ่ต้องตีมันจนร้องไห้ได้แน่ๆ!