บทที่ 495 ผิดหวังที่ไม่เอาไหน

หลี่ชิงเฟิงเอ่ย "พ่อไม่ได้กินจริงๆ นะ สุนัขจิ้งจอกมันขโมยไปต่างหาก"

สิ้นเสียง ก็เห็นจื่อเหิงที่มีสีหน้าน้อยอกน้อยใจแบ่งชิ้นน้ำผึ้งรวงชิ้นเล็กๆ สองชิ้นที่มีอยู่เพียงน้อยนิดในมือให้น้องสาวไปหนึ่งชิ้น

สายตาของจื่ออวี๋เลื่อนจากใบหน้าของพี่ชายมาที่มือของพี่ชาย จ้องมองของสิ่งนั้นที่ถือว่าใหญ่โตมากสำหรับเธอด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ของสิ่งนั้นส่องประกายระยิบระยับอยู่ใต้แสงแดด แผ่ซ่านกลิ่นหอมหวานออกมา

เธอยกมือที่แต่เดิมจับเท้าเล็กๆ ของตัวเองอยู่ขึ้นมา แตะของในมือพี่ชายเบาๆ ปลายนิ้วเพิ่งจะสัมผัสโดน ก็รีบชักกลับทันที

จากนั้นมือเล็กๆ ก็ชะงักอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง แล้วก็ยื่นออกไปข้างหน้าต่อ สัมผัสต่อ แล้วก็ชักกลับมาอีก ทำซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้หลายครั้ง ในที่สุดมือเล็กๆ ก็คว้าชิ้นน้ำผึ้งรวงเอาไว้ได้