บทที่ 509 สวนหยวนปั๋วหยวน

มองดูขนมเปี๊ยะที่หน้าตาไม่ค่อยจะน่าทานสักเท่าไหร่บนโต๊ะ สือเหล่ยก็ร้องอ๊ะออกมา เอ่ยขอโทษหลี่ชิงเฟิงว่า "ชิงเฟิง นายดูฉันสิ มัวแต่รีบเดินทางจนลืมเอา 'ของฝาก' มาด้วย มามือเปล่าแบบนี้ รู้สึกเกรงใจจริงๆ"

"พี่เหล่ย อย่าพูดแบบนี้สิครับ!" หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋มานั่งลง "พวกเราไม่ถือสาเรื่องพวกนี้หรอก พี่อยากมาก็มาได้เลย ไม่ต้องเอาอะไรติดไม้ติดมือมาหรอก พี่ก็ดูแลผมดีพอแล้ว คราวก่อนที่ขายหินไป พี่ก็ไม่หักเงินผมเลยสักแดงเดียว แบบนี้ยังไม่คุ้มค่าของฝากอีกเหรอครับ"

สือเหล่ยหัวเราะฮ่าๆ ออกมาสองที "ชิงเฟิงเอ๊ย นายพูดแบบนี้ฉันยิ่งละอายใจเข้าไปใหญ่" "คราวก่อนที่ช่วยนายขายหิน ถึงฉันจะไม่ได้หักเงินนายเลยแม้แต่แดงเดียว แต่ว่า นายก็ช่วยงานใหญ่ฉันไว้เหมือนกันนะ" "วันนั้นถ้าไม่ได้นายอยู่ด้วย พวกของหยางเทียนเซี่ยวไม่รู้ว่าจะอาละวาดหนักขนาดไหน"

พอนึกถึงเรื่องในวันนั้น บนใบหน้าของสือเหล่ยก็เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ หลี่ชิงเฟิงไม่เพียงแต่ช่วยเขาจัดการปัญหาอย่างหยางเทียนเซี่ยว แต่ยังช่วยเขาทวงเงินสองแสนหยวนคืนมาจากหยางเทียนเซี่ยวด้วย เงินสองแสนหยวนเมื่อเทียบกับเงินแค่สามหมื่นหยวนแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ แต่ว่า ในใจของสือเหล่ยมีแผนการอยู่แล้ว จึงละเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว ไม่ได้พูดถึงมัน ทว่ากลับเปลี่ยนไปพูดถึงเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งแทน

เขาจิบชาไปสองอึก แล้วเอ่ยว่า "ชิงเฟิง ตอนนี้โรงงานหินในท้องถิ่นไม่ว่าจะขนาดเล็กหรือขนาดใหญ่ก็มีอยู่ไม่น้อย แต่ว่า หินหวงล่าสือขนาดใหญ่ที่มีคุณภาพดีตามธรรมชาติเหมือนในลานบ้านนายเนี่ย เรียกได้ว่าแทบจะหาไม่ได้เลยนะ" "นายก็รู้ เมื่อก่อนที่นี่เคยมีการรณรงค์ร่อนหินกันอย่างครึกโครม หินก้อนใหญ่ๆ ตามป่าตามเขาแทบจะถูกงัดไปจนเกลี้ยงแล้ว" "ที่เหลืออยู่ก็มีแต่พวกหินจิปาถะทั่วไป" "หินหลายสิบก้อนของนายเนี่ย พอปล่อยออกไปเมื่อไหร่ รับรองว่าบดขยี้โรงงานหินในท้องถิ่นได้ทั้งหมดอย่างแน่นอน"