บทที่ 514 ต้นหนานมู่ยักษ์

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้จื่อเหิงโมโห จึงทำได้เพียงลุกขึ้นยืน มือหนึ่งถือขวดนม อีกมือหนึ่งอุ้มจื่ออวี๋เดินออกไป

ทว่า เพิ่งจะเดินพ้นประตูออกมา สีหน้าที่เดิมทีดูพูดไม่ออกก็สว่างวาบขึ้นมาในพริบตา

สองตาเป็นประกายจ้องมองไปที่เสือลายเมฆที่มีสภาพหน้าตาปูดบวม

เห็นเพียงเสือลายเมฆหมอบอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตู ตาข้างหนึ่งบวมเป่งจนลืมไม่ขึ้นไปแล้ว ส่วนตาอีกข้างก็ทำได้เพียงฝืนลืมขึ้นมาเป็นรอยแยกเล็กๆ เท่านั้น

ในปากของมันคาบของบางอย่างที่ทั้งเหลืองอร่ามและเป็นประกายระยิบระยับ