บทที่ 536 ไม้บนคดไม้ล่างก็เบี้ยว

สือเหล่ยถามด้วยความสงสัย "ยาพอกฮุยยาที่พวกคุณพูดถึงมันมีสรรพคุณมหัศจรรย์ขนาดนั้นเลยเหรอ สามารถลบรอยแผลเป็นได้จริงๆ เหรอเนี่ย ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ยาพอกฮุยยานี่ก็ต้องมีราคาแพงมหาศาลเลยสิ"

"ก็ใช่น่ะสิ" เฉาเฟยอวี่พยักหน้า "ต้องโทษที่ผมดีใจมากเกินไป ดีใจจนลืมตัว ไม่ทันคิดเลยว่าคนในโรงพยาบาลจะมาจ้องตาเป็นมันกับยาพอกฮุยยา"

"ตอนแรกผู้อำนวยการโรงพยาบาลบอกให้ผมมอบยาพอกฮุยยาให้ทางโรงพยาบาลเอาไปวิจัย แต่ผมไม่ยอม บอกว่ายาพอกฮุยยาเป็นของส่วนบุคคล และไม่ใช่ของของผม ผมก็เลยปฏิเสธที่จะส่งมอบไป"

"แต่ต่อมามีอยู่ครั้งหนึ่ง หลังจากที่ผมทายาให้คนไข้เสร็จ ยังไม่ทันได้เก็บยาพอกให้เรียบร้อย ยาพอกก็ถูกคนอื่นในโรงพยาบาลหยิบไปแล้ว"

"พอผมรู้ตัวว่ายาพอกฮุยยาหายไป ก็ตามหาไปทั่ว ไปขอดูภาพจากกล้องวงจรปิด กว่าจะเจอตัวผู้ต้องสงสัย เขาก็เอายาพอกฮุยยาส่งออกไปแล้ว ไม่ว่าจะค้นหายังไงก็หาไม่เจอ"