บทที่ 546 จูเต๋อ

พนักงานเดินจากไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

จูปาจินเดินเข้าไปหาหลี่ชิงเฟิงด้วยสีหน้ารู้สึกผิดกุมมือเขาไว้ตบหลังมือเบาๆ แล้วเอ่ยด้วยความละอายใจว่า "ชิงเฟิงฉันนี่มันใช้ชีวิตมาจนอายุป่านนี้เสียเปล่าจริงๆ"

หลี่ชิงเฟิงก็ตบมือเขาเบาๆ เช่นกันหัวเราะเอ่ยว่า "ประธานจูอย่าพูดแบบนี้เลยครับดูออกเลยว่าประธานจูเป็นคนซื่อตรง"

จูปาจินยิ้มขื่น "นายก็อย่าประชดฉันเลย"

"ผมพูดความจริงนะ" หลี่ชิงเฟิงรู้สึกว่าท่าทีของจูปาจินนั้นมีเหตุผลและสามารถเข้าใจได้ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคาดว่าพอเห็นหลี่ชิงเฟิงวินาทีแรกก็คงฟาดหน้าไปแล้วสองฉาดถึงยังไงนั่นก็คือหนึ่งชีวิตเชียวนะแต่จูปาจินกลับไม่ทำนั่นแสดงว่าเขารู้จักยับยั้งชั่งใจแถมตอนหลังพอเห็นว่าสถานการณ์เริ่มดีขึ้นก็ไม่ได้จ้องจับผิดไม่เลิกแถมยังให้โอกาสหลี่ชิงเฟิงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอีกดูท่าทางแล้วจูปาจินคนนี้ยังพอคบหาได้ดั่งคำกล่าวที่ว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกันคงจะหมายถึงสถานการณ์แบบนี้นี่แหละ