บทที่ 569 เปลี่ยนเป็นคนละคน

ผ่านไปไม่นานถังไจ๋หมินก็ยกข้าวต้มเปล่าเข้ามาดวงตาแดงก่ำแต่กลับแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม "ย่า ข้าวต้มเสร็จแล้ว ย่ากินน้ำข้าวต้มไปก่อนนะ เดี๋ยวผมค่อยเอาเนื้อข้าวต้มมาให้"

หวังจวี๋เฟินนั่งอยู่บนขอบเตียงมองดูหลานชายโดยไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ ถังไจ๋หมินถูกมองจนรู้สึกไม่สบายใจจึงวางข้าวต้มไว้ด้านข้างแล้วคุกเข่าลงเสียงดังตุบ "ย่า เป็นความผิดของผมเอง ผมขอโทษย่า ผมเกือบจะทำให้ย่าต้องตาย ย่าตีผมเถอะ"

หวังจวี๋เฟินถอนหายใจแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า "ไจ๋หมินเอ๊ย วันนี้ที่ย่าสามารถลุกขึ้นนั่งได้ก็เพราะชิงเฟิงเลยนะ"
"ถ้าไม่มีชิงเฟิงเกรงว่าป่านนี้ย่าคงไปถึงตำหนักพญายมแล้วล่ะ"
"ไจ๋หมินเอ๊ย แกบอกย่าสิถ้าย่าจากไปแล้วแกจะทำยังไง"
"แกดูข้าวต้มที่แกต้มสิกระทั่งเม็ดข้าวยังไม่บานเลย แกบอกย่าสิถ้าย่าจากไปแล้วแกจะทำยังไง"

พูดถึงตอนท้ายน้ำตาก็รินไหลออกมาอีกครั้ง เธอเสียใจอย่างสุดซึ้งหลานชายตัวโตดีๆ ทำไมถึงถูกเธอเลี้ยงดูจนกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปได้ เฮ้อ เวรกรรมจริงๆ

ถังไจ๋หมินคุกเข่าอยู่บนพื้นไม่ยอมลุกขึ้นโค้งตัวมองดูพื้นผิวที่ขรุขระแล้วเอ่ยว่า "ย่า ผมรู้ผิดแล้ว วันหลังผมจะตั้งใจทำงานและจะไม่ทำให้ย่าต้องโมโหอีกแล้ว"