บทที่ 614 รีบโทร 120

หลี่ชิงเฟิงมองดูจำนวนเงินที่โอนเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ รู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย เขากับจูปาจินรวมถึงคนอื่นๆ ต่างก็แค่เคยพบหน้ากันไม่กี่ครั้งเท่านั้น แต่จูปาจินกลับมอบความไว้วางใจให้กับเขาอย่างเต็มเปี่ยม จูปาจินคนนี้ถึงแม้จะชอบพูดจาหยอกล้อทีเล่นทีจริง แต่เรื่องการวางตัวและการทำงานนั้นเรียกได้ว่าไร้ที่ติจริงๆ เขารินเหล้าหนึ่งแก้ว ยกขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า

"ประธานจู ผมพูดจาปะเหลาะใครไม่ค่อยเก่ง ขอคารวะท่านหนึ่งแก้วครับ"

"ฮ่าฮ่า ว่ากันง่ายๆ" จูปาจินหัวเราะร่า ยกแก้วเหล้าขึ้นมาชนแก้วกับหลี่ชิงเฟิงเช่นกัน

ตอนนี้ในห้องส่วนตัวอันกว้างใหญ่นี้ เหลือเพียงเขากับหลี่ชิงเฟิงที่เป็นผู้ใหญ่สองคนเท่านั้น ทั้งสองคนผลัดกันชนแก้ว ดื่มเหล้าไปหลายแก้ว จื่อเหิงก็ดีใจที่ไม่มีใครมาแย่งของกิน ปล่อยท้องกินอย่างเต็มที่ ถึงแม้คนจะน้อย แต่บรรยากาศกลับผ่อนคลายมาก โดยเฉพาะจื่ออวี๋ที่ยังคอยร้องเรียกพ่ออยู่เป็นระยะ น้ำเสียงออดอ้อนที่ร้องเรียกแต่ละครั้ง ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนลืมเลือนความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

สิ่งที่ตัดกันอย่างชัดเจนก็คือ บรรยากาศของห้องส่วนตัวข้างๆ นั้นดูแปลกประหลาดเล็กน้อย เดิมทีทุกคนต่างก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อประจบประแจงต่งรุ่ยกวง คอยรินเหล้าคารวะต่งรุ่ยกวงไม่หยุดหย่อน แต่คารวะไปคารวะมา ก็มีคนหนึ่งบังเอิญไปเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเข้า เห็นอะไรน่ะหรือ ก็เห็นว่าต่งรุ่ยกวงแอบเกาเป้ากางเกงอย่างลับๆ น่ะสิ แบบนี้จะทนไหวได้ยังไง นี่ไม่เท่ากับเป็นการพิสูจน์หรือว่าสิ่งที่หลี่ชิงเฟิงพูดนั้นเป็นความจริง ถ้าหากก่อนหน้านี้ไม่ได้ยินคำพูดของหลี่ชิงเฟิง การเห็นต่งรุ่ยกวงเกาเป้ากางเกงก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เกิดเป็นผู้ชาย การกระทำตามสบายบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่เป็นเพราะได้ยินคำพูดของหลี่ชิงเฟิงนั่นแหละ คนคนนั้นจึงมักจะรู้สึกว่าอากาศรอบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่า กระทั่งรู้สึกเหมือนมีสะเก็ดผิวหนังปลิวว่อนไปทั่ว เพียงชั่วพริบตาก็กินอะไรไม่ลงอีกเลย