บทที่ 617 ทุนหนา

จูปาจินไม่ได้เป็นพวกได้ทีขี่แพะไล่ ไม่ได้พูดถึงเรื่องของต่งรุ่ยกวงอีก แต่กลับหันไปเอ่ยกับทุกคนว่า

"ถ้าพวกนายอยากได้น้ำผึ้ง ก็ง่ายนิดเดียว ขอแค่พวกนายดื่มเหล้าให้หมดแก้ว ฉันจะขายน้ำผึ้งให้พวกนายในราคาเดิม"

การที่หลี่ชิงเฟิงเข้าเมืองมาขายน้ำผึ้งในวันนี้ ถึงแม้จะเกิดเรื่องพลิกผันขึ้นบ้าง แต่โดยรวมแล้ว ผลลัพธ์ก็ออกมาดี น้ำผึ้งขายหมดเกลี้ยง ทุกคนก็ไม่ได้เกิดความขุ่นข้องหมองใจกันเพราะเรื่องของต่งรุ่ยกวง ไม่เพียงแค่นั้น ทุกคนยังยิ่งเชื่อใจหลี่ชิงเฟิงมากขึ้นเพราะได้ประจักษ์ถึงความสามารถของเขาอย่างชัดเจน ถ้าจะบอกว่าคราวก่อนที่หลี่ชิงเฟิงช่วยชีวิตหนิวลี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ งั้นการช่วยชีวิตประธานซาในวันนี้จะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญอีกก็คงไม่ได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ประธานซาก็ได้เข้าห้องน้ำไปแล้ว หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ก็ได้เล่าอาการของตัวเองให้ทุกคนฟัง มีก้อนหินเล็กๆ ถูกขับออกมาจากท่อปัสสาวะจริงๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็สามารถยืนยันได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วว่าทุกคำพูดที่หลี่ชิงเฟิงกล่าวออกมาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความจริงทั้งหมด โรคนิ่วเป็นเรื่องจริง ภาวะทางเดินปัสสาวะอุดกั้นก็เป็นเรื่องจริง คนที่มีความสามารถจริงๆ แบบนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากคบหาด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นถึงความสามารถในการรักษาโรคช่วยชีวิตคนเชียวนะ

ระหว่างงานเลี้ยง ทุกคนต่างก็แสดงความกระตือรือร้นอย่างเต็มที่ พากันรินเหล้าคารวะหลี่ชิงเฟิง หลี่ชิงเฟิงก็ไม่ปฏิเสธใคร ดื่มเหล้าไม่ต่างอะไรกับการดื่มน้ำเปล่า

ทางด้านนี้ทุกอย่างราบรื่นดี ทางด้านของถังไจ๋หมินก็เปิดฉากการรบในนัดแรกได้อย่างราบรื่นเช่นกัน ภายในห้องที่แสงไฟสลัว ไฟสงครามลุกโชน ในตอนแรกทั้งสองฝ่ายก็แค่ใช้ปาก ยังไม่ได้ลงไม้ลงมือ แต่ว่า ในเมื่อใช้ปากแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ลงมือ... ตอนแรกก็เป็นแบบนี้ จากนั้นก็เป็นแบบนี้ สุดท้ายก็อ๊าๆๆ กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที (แก้ไขไปสองรอบ ลบไปหลายร้อยตัวอักษร การตรวจสอบเข้มงวดมาก รายละเอียดลึกๆ ให้จินตนาการเติมเต็มเอาเอง)