บทที่ 623 อาจารย์

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้าเช่นกัน เขามองดูหญิงสาวที่ยืนแนบชิดอยู่กับถังไจ๋หมิน หญิงสาวคนนี้มองแวบแรกดูอายุน้อยมาก เหมือนเพิ่งจะยี่สิบกว่าปี แต่เมื่อมองดูให้ละเอียด ก็ไม่ยากที่จะดูออกว่าเธออายุสามสิบกว่าปีแล้ว แต่ทว่าเมื่อเทียบกับผู้หญิงอายุสามสิบกว่าปีในหมู่บ้าน ผู้หญิงคนนี้เห็นได้ชัดว่าดูดีกว่ามาก

เมื่อครู่มองจากไกลๆ ก็ดูออกแล้วว่าสายตาที่ถังไจ๋หมินมองผู้หญิงคนนี้ดูแปลกไป หลี่ชิงเฟิงเองก็รู้สึกสับสนไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าการพาถังไจ๋หมินมาสถานที่แบบนี้ตกลงแล้วเป็นการช่วยเขาหรือว่าทำร้ายเขากันแน่ แต่ทว่าตอนนี้ก็ไม่สามารถนำมาคิดอะไรได้มากขนาดนั้นแล้ว ถึงอย่างไรก็มาแล้ว คาดว่าเรื่องที่ควรทำ ถังไจ๋หมินก็คงทำไปหมดแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า

หลังจากพูดคุยกันสองสามประโยค หลี่ชิงเฟิงก็เตรียมตัวจะกลับ ถึงอย่างไรตัวเองก็พาเด็กมาด้วยตั้งสองคน การอยู่ในสถานที่แบบนี้นานๆ มักจะรู้สึกแปลกๆ ถังไจ๋หมินถามขึ้นว่า

"ถ้างั้นนายจะกลับวันนี้เลยไหม ถ้านายจะกลับวันนี้ก็ไม่เป็นไรนะ พรุ่งนี้ฉันนั่งรถโดยสารกลับเองก็ได้"

ถังไจ๋หมินรู้ดีว่าหลี่ชิงเฟิงมีธุระเยอะ ในมือไม่เพียงแต่มีเรื่องรับซื้อถั่งเช่าจากย่าของเขา แต่ยังมีเรื่องที่ชาวบ้านขุดของป่าปลูกผักที่ต้องคอยดูแลอีก ถึงแม้ตอนนี้จะมีฉู่จี๋จี๋คอยช่วยงานเขา แต่การที่เขากระเตงลูกออกจากบ้านมานานเกินไปก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยสะดวกนัก โดยเฉพาะเมื่อเห็นเด็กทารกน้อยในอ้อมอกของหลี่ชิงเฟิงทำหน้าตานิ่วคิ้วขมวด คล้ายกับว่ากำลังไม่พอใจอย่างมาก ถังไจ๋หมินก็ยิ่งไม่อยากเป็นตัวถ่วงหลี่ชิงเฟิง