บทที่ 629 โอกาสทางธุรกิจโหยวจ๋าฉือ

หลี่ชิงเฟิงมองดูแป้งรากเกาเข่อที่อัดแน่นจนเต็มกระสอบ รู้สึกแสบจมูกขึ้นมา

ดวงตาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตาบางๆ

จื่อเหิงที่เดิมทีกำลังวาดรูปอยู่ พอไม่ได้ยินเสียงพ่อรื้อค้นข้าวของเป็นเวลานาน ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางพ่อ

พอมองไป หัวใจดวงน้อยๆ ก็กระตุกวูบอย่างแรง

เขารีบโยนปากกาในมือทิ้ง วิ่งไปหาพ่ออย่างรวดเร็ว กอดต้นขาพ่อไว้แน่น แหงนหน้าขึ้นถามว่า "พ่อ พ่อร้องไห้ทำไมครับ"