บทที่ 663 อาคุ้ย

เขามีเงิน ย่อมต้องซื้อของอร่อยๆ ซื้อของอร่อยๆ มาแล้ว ย่อมต้องแบ่งให้เพื่อนๆ กิน ขนมช่วงปีใหม่ไม่เพียงแต่แพง แถมปริมาณยังน้อยอีกด้วย ไส้กรอกแฮมแท่งเล็กๆ แทบจะอยากหั่นเป็นสองท่อนแล้วเอามาขายเป็นสองแท่ง เงินทอนยี่สิบหยวนแป๊บเดียวก็หมดแล้ว พวกเพื่อนๆ ที่เดิมทีคอยเดินตามจื่อเหิง เอาแต่เรียกจื่อเหิงอย่างนู้นจื่อเหิงอย่างนี้ก็พากันสลายตัวไปในพริบตา เงินหมด เพื่อนก็หาย จื่อเหิงยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ มองดูเพื่อนๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไป รู้สึกใจลอยเล็กน้อย ทำไมเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย แป๊บเดียวก็พากันเดินหนีไปหมดแล้วล่ะ ห้าวฉีเดิมทีกำลังเล่นอยู่กับเพื่อนวัยเดียวกัน พอเห็นจื่อเหิงยืนโดดเดี่ยวอยู่ริมถนน ก็รีบวิ่งเข้าไปดึงมือให้เดินกลับ จื่อเหิงมองดูมือของพี่ห้าวฉีที่กุมมือตัวเองไว้แน่น ราวกับจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า

"พี่ห้าวฉี พวกเราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ"

ห้าวฉีหยุดเดิน เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบแบงก์หนึ่งหยวนออกมาสองใบ พูดอย่างลำบากใจว่า

"ฉันเหลือเงินแค่สองหยวนเอง งั้นเราซื้อถังหูลู่สักไม้ดีไหม นายน้องกินสามลูก พี่กินสองลูก ดีไหม"

จื่อเหิงพยักหน้าอย่างดีใจ รีบดึงมือพี่ห้าวฉีไปซื้อถังหูลู่ แต่ถังหูลู่ไม้ละสามหยวน ห้าวฉีมีแค่สองหยวน พ่อค้าไม่ยอมลดราคาให้เด็ดขาด ขาดไปแค่หนึ่งเหมาก็ไม่ยอมขาย ไม่ต้องพูดถึงขาดไปตั้งหนึ่งหยวนเลย ห้าวฉีนับถังหูลู่บนไม้เสียบ มีทั้งหมดห้าลูก จึงพูดขึ้นว่า