บทที่ 697 บทลงโทษ

ผู้หญิงทั้งสามคนมองแล้วก็แอบตกใจ รีบนั่งลงเริ่มทำโหยวจ๋าฉือ กระทะน้ำมันก็เริ่มตั้งไฟแล้ว ความเร็วของผู้หญิงทั้งสามคนผ่านการฝึกฝนอย่างเร่งด่วนเมื่อช่วงก่อนปีใหม่ ตอนนี้ความเร็วในการทำโหยวจ๋าฉือจึงเพิ่มขึ้นมาก ประกอบกับไม่ต้องนวดแป้งเอง จึงช่วยประหยัดแรงไปได้ไม่น้อย เมื่อประหยัดแรงในการนวดแป้งไปได้ แล้วเอามาทุ่มเทให้กับขั้นตอนการทำโหยวจ๋าฉือทั้งหมด ก็ยิ่งดูคล่องแคล่วว่องไวเป็นพิเศษ

แน่นอนว่า สาเหตุที่ความเร็วของพวกเธอพัฒนาขึ้นอย่างน่าทึ่งขนาดนี้ เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็ยังคงเป็นเพราะก้อนแป้งไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อก่อนตอนที่พวกเธอนวดแป้งเอง ขอแค่วางทิ้งไว้สักพัก ผิวด้านนอกก็จะแตกและแข็งกระด้าง แต่ก้อนแป้งที่หลี่ชิงเฟิงนวดออกมากลับไม่เป็นแบบนี้ ก้อนแป้งที่หลี่ชิงเฟิงนวดออกมาไม่เพียงแต่อ่อนนุ่ม แต่ยังมีความเหนียวหนึบดีเยี่ยม ต่อให้วางทิ้งไว้หนึ่งถึงสองชั่วโมงก็ยังเหมือนกับตอนที่เพิ่งนวดเสร็จใหม่ๆ การนำก้อนแป้งแบบนี้มาทำโหยวจ๋าฉือ ยิ่งทำให้ราบรื่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

หลังจากส่งก้อนแป้งออกไปแล้ว หลี่ชิงเฟิงก็กลับเข้าไปในครัวเริ่มทำมื้อเช้า พอมองเห็นว่าก้อนแป้งข้างนอกใกล้จะหมดแล้ว ก็ไปนวดแป้งต่อ ต้องรับมือทั้งสองทางแบบนี้ เวลาจึงล่วงเลยมาถึงแปดโมงเช้าอย่างรวดเร็ว เวลานี้หลี่ฟู่อันก็มาถึงแล้ว หลี่ชิงเฟิงจึงปลุกจื่ออวี๋แล้วอุ้มออกมา ป้อนนมผง เปลี่ยนแผ่นรองกันเปื้อน จากนั้นก็ส่งให้คุณอาสี่ช่วยดูแล

หลังจากนั้น เขาถึงได้เดินเข้าไปในห้องด้วยใบหน้าเปี่ยมความคาดหวัง เลิกผ้าห่มของจื่อเหิงขึ้นเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "จื่อเหิง ตื่นได้แล้ว วันนี้พวกเราต้องไปโรงเรียนอนุบาลแล้วนะ"

จื่อเหิงบิดขี้เกียจ ส่งเสียงงึมงำในลำคอสองที ยังไม่ค่อยอยากตื่นนัก ปกติเขามักจะนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ วันนี้ถูกพ่อปลุก จึงมีอาการงัวเงียหงุดหงิดตอนตื่นนอนอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วแล้วร้องตะโกนอย่างโมโหเล็กน้อยว่า "ผมยังอยากนอนต่อ"