บทที่ 710 นกยักษ์บินวน

"นี่แกทำอะไรเนี่ย" พ่อเติ้งคว้ามือลูกชายดึงไปข้างหลังอย่างแรง "พี่สาวแกเจ็บหนักขนาดนี้แล้ว มีอะไรเอาไว้ให้พี่เขาหายดีก่อนค่อยพูดไม่ได้หรือไง"

"ใช่แล้วจือชง เขาเป็นพี่สาวแท้ๆ ของลูกนะ ถ้าลูกไม่เข้าข้างเขา เขาก็คงไม่เหลือใครให้พึ่งพาแล้วจริงๆ นะ" แม่เติ้งช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกแรง

เติ้งจือชงมองพ่อแม่ของตัวเองด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนเคยคิดแค่ว่าพวกเขามีความคิดที่เปิดกว้าง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าพวกเขาช่างไร้เหตุผลสิ้นดี เขาอ้าปากเตรียมจะพูด เดิมทีก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง แต่ความยุติธรรมในใจกลับบีบบังคับให้เขาต้องเอ่ยปากออกมา

"พ่อ แม่ ลูกสาวสุดที่รักของพ่อกับแม่ไปทำร้ายเด็กอายุห้าขวบที่โรงเรียนอนุบาลเลยนะครับ" "เด็กอายุห้าขวบเลยนะครับ" "ลูกสาวของพ่อกับแม่เป็นแก้วตาดวงใจ แล้วลูกของคนอื่นเขาไม่ใช่แก้วตาดวงใจหรือไง" "ตอนนี้เขาทำผิดร้ายแรงจนไม่อาจให้อภัยได้ขนาดนี้ แต่พ่อกับแม่กลับยังจะตามใจแล้วก็ปกป้องเขาอีกงั้นเหรอ" "พ่อกับแม่ทำแบบนี้ไม่ได้เรียกว่าช่วยเขานะครับ แต่กำลังทำร้ายเขาต่างหาก"

"แกพูดเหลวไหลอะไร" พ่อเติ้งผลักเติ้งจือชงไปหนึ่งที เอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดีว่า "พวกเราตามใจพี่สาวแกตรงไหน เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าเรื่องทุกอย่างรอให้พี่แกหายดีก่อนค่อยว่ากัน" "พวกเราเคยพูดเหรอว่าจะปกป้องเขา" "พูดไม่เป็นก็อย่าพูดส่งเดช ยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ ไปเลย"