บทที่ 722 รักษาให้เติ้งจือหมิ่นงั้นเหรอ

พอคำพูดนี้หลุดออกมา พ่อเติ้งและแม่เติ้งที่ยืนอยู่ด้านข้างต่างก็หลุบตาลงมองพื้น

หลี่ชิงเฟิงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ทว่าในใจกลับแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา แล้วด่าทอคำว่า 'สมน้ำหน้า' ออกมาหนึ่งประโยค!

เติ้งจือชงเอ่ยต่อไปว่า

"ไม่เพียงแค่นั้นนะครับ เมื่อวานตอนที่อยู่โรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ ก็มีฝูงหนูทะลักเข้ามาทางหน้าต่าง แล้วก็กัดกินฝ่ามือขวาของพี่สาวผมจนเหลือแต่กระดูกเลยครับ"

"โอ้?" ในที่สุดสีหน้าของหลี่ชิงเฟิงก็เปลี่ยนไป เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า "หนูวิ่งเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยแล้วกัดฝ่ามือพี่สาวของพี่งั้นเหรอครับ"