บทที่ 731 สีฟ้าคือความเศร้า

ทว่า เพียงชั่วพริบตานั้น พ่อกลับผลักน้องสาวออก แล้วลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้อง

โดยไม่สนใจน้องสาวที่วิ่งร้องไห้โฮตามหลังมา ปิดประตูดังปัง แล้วล็อกตัวเองไว้ข้างในห้อง

หลี่ฟู่ลี่ได้ยินหลานสาวตัวน้อยทุบประตูอย่างแรง ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ ก็รีบเดินออกมาจากห้องครัว ดึงตัวเจียหรูออกไป แล้วตบประตูอย่างแรงพลางด่าว่า "ชิงเจียง แกทำอะไรของแกฮะ ลูกร้องไห้ขนาดนี้แกก็ไม่สนใจดูแลบ้างเลยหรือไง!"

ภายในห้อง เสียงของหลี่ชิงเจียงดังแว่วออกมา "ปล่อยให้แกร้องไปเถอะ พูดไปตั้งเยอะตั้งแยะแล้วยังไม่เข้าใจอีก ผมไม่มีเวลามาสนใจแกหรอก ตอนนี้ผมต้องเก็บกระเป๋าเดินทางแล้ว!"

น้ำเสียงอู้อี้ขึ้นจมูก ราวกับคนเป็นไข้หวัดใหญ่อย่างไรอย่างนั้น