บทที่ 750 คืนนี้ฉันไม่กลับแล้ว

ถังจ๋ายหมินกับซิ่วซิ่วนั้นมีความสุขเบิกบานใจไปแล้ว รอยแดงบนใบหน้ายังคงไม่จางหายไปเป็นเวลานาน ต่อให้ทั้งสองคนจะสวมเสื้อผ้าตามคำสั่ง แล้วเอามือกุมหัวนั่งยองๆ อยู่บนพื้นแล้วก็ตาม สีแดงระเรื่อบนร่างกายก็ยังคงไม่จางหายไป

ซิ่วซิ่วส่งสายตาหวานเชื่อมมองถังจ๋ายหมินแวบหนึ่ง ถังจ๋ายหมินก็มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งเปี่ยมรักเช่นกัน เจ้าหน้าที่ที่มาปฏิบัติงานก็ถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน จนลืมดุด่าพวกเขาสองคนไปเลย ท้ายที่สุด ก็เป็นผู้จัดการที่รีบวิ่งมา อธิบายว่าเดิมทีทั้งสองคนนี้นวดกันแบบถูกกฎหมาย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้ไปลงเอยกันแบบนั้นได้

ซิ่วซิ่วหัวไว รีบบอกว่าพวกเขาเป็นแฟนกัน เพราะยอดเรียกตัวไม่พอ ก็เลยให้แฟนตัวเองมาช่วยเรียกตัว แต่ว่านวดไปนวดมาก็เลยห้ามใจไม่อยู่! ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่เจ้าหน้าที่กวาดล้างแหล่งมั่วสุมไม่ได้โง่เสียหน่อย ท้ายที่สุดก็พาตัวทั้งถังจ๋ายหมินและซิ่วซิ่วกลับไปสอบสวนทั้งหมดอยู่ดี

เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และก็คลี่คลายอย่างรวดเร็วเช่นกัน เดิมทีคิดว่าตัวเองจะต้องไปนอนยองๆ อยู่ในซังเต็งเป็นสิบกว่าวัน แต่ถังจ๋ายหมินนึกไม่ถึงเลยว่า ตัวเองเข้าไปยังไม่ทันถึงสองสามชั่วโมงก็ถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีผู้หญิงที่ขับรถหรูคนหนึ่งยืนรอเขาอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายอีกด้วย

หญิงสาวแนะนำตัวเองคร่าวๆ บอกว่าชื่ออวี๋เซวียนเซวียน เป็นเพื่อนของชิงเฟิง ที่แท้ก็เป็นชิงเฟิงที่ใช้เส้นสายช่วยดึงตัวเขาออกมา เรื่องนี้ทำให้ถังจ๋ายหมินรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่ง เขาเดินตามหญิงสาวขึ้นรถไปอย่างเหม่อลอย จากนั้นรถก็แล่นฉิวไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านลวี่สุ่ย