บทที่ 783 เงินสี่สิบหยวน

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกว่าเด็กคนนี้ยังขี้อายยิ่งกว่าจื่อเหิงเมื่อก่อนเสียอีก

แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามเธอไปประโยคหนึ่งว่า "ทำไมเธอถึงไม่ใส่หมวกสานล่ะ"

เสี่ยวฮวาอ้าปาก นึกถึงตอนที่ออกจากบ้านเมื่อเช้า กำลังจะหยิบหมวกสานที่แขวนอยู่บนผนัง แต่กลับถูกคุณย่าตวาดห้ามเสียก่อน คุณย่าบอกว่าเธอเป็นตัวซวย จะต้องทำหมวกสานพังแน่ๆ หมวกสานใบนั้นใช้เงินซื้อมานะ ถ้าทำพัง จะตีเธอให้ตาย! เธอกลัวโดนตี ท้ายที่สุด ก็เลยเอาผ้าพลาสติกกันฝนใสๆ มาคลุมแทน

เสี่ยวฮวาเอ่ยเสียงเบาว่า "ลืมค่ะ"

หลี่ชิงเฟิงนึกขำ ฝนตกไม่หยุดขนาดนี้ จะลืมใส่หมวกสานได้ยังไง เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่รู้สึกว่าเด็กคงจะห่วงเล่น คงคิดว่าการขุดเต้าฉาไช่เป็นเรื่องสนุก ก็เลยนึกสนุกวิ่งมาขุดเต้าฉาไช่กะทันหัน คงคิดว่าใส่หมวกสานกับไม่ใส่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่ ก็เลยไม่ใส่ซะเลย เด็กก็แบบนี้แหละนะ โดยเฉพาะเด็กอายุเจ็ดแปดขวบแบบนี้ เป็นวัยที่กำลังซุกซนและรักสนุกพอดี