บทที่ 792 ทำเรื่องพังเสียแล้ว

กว่ามันจะได้ยินเสียงอย่างสะลึมสะลือ ดวงตะวันก็โด่งขึ้นสูงแล้ว

เมื่อเงยหน้ามองไปยังโลกภายนอกระเบียง กลับรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างช่างสว่างไสวเจิดจ้าเหลือเกิน ท้องฟ้าสีครามราวกับอัญมณีที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกหล้า ประกายแสงของดวงอาทิตย์ ยิ่งเป็นตัวตนที่เจิดจ้าสะดุดตาจนหาใดเปรียบได้

มันมองเห็นสีเขียวขจีที่สั่นไหวทอประกายระยิบระยับอยู่ท่ามกลางสายลมบนภูเขาที่แสนเย้ายวน พอแสงระยิบระยับนั้นแกว่งไกว ก็ร่วงหล่นลงมาตรงๆ

หยาดน้ำค้างงั้นหรือ ลิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ทำไมถึงรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิมล่ะ ไม่เพียงแต่รู้สึกว่าร่างกายสบายขึ้นกว่าเมื่อก่อน แต่ยังรู้สึกว่าสภาพจิตใจก็ดีขึ้นมากด้วย