บทที่ 805 โรคกลัวเลือด

หลี่ชิงเฟิงชะงักไป "ซวนซวน เธอหน้ามืดเหรอ"

ไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง อวี๋ซวนซวนพิงแผงอกของเขา ดวงตาจ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย ริมฝีปากแดงระเรื่อค่อยๆ เผยอออก พึมพำว่า "อื้อ นิดหน่อยค่ะ"

ความจริงไม่เพียงแต่วิงเวียนศีรษะ แต่ขาทั้งสองข้างยังอ่อนระทวยไปหมด รู้สึกทรมานไปทั้งเนื้อทั้งตัว

หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็ค่อนข้างร้อนใจ รีบนำเสื้อยืดแขนยาวที่ตัวเองถอดออกไปผูกไว้ตรงเอวด้านหลังของอวี๋ซวนซวน จับแขนเสื้อผูกปมไว้ตรงหน้าท้อง เสื้อยืดก็เกาะติดอยู่บนตัวของอวี๋ซวนซวนอย่างแน่นหนา

อวี๋ซวนซวนชะงักไป คิดในใจว่า พี่เฟิงช่างละเอียดอ่อนจริงๆ แน่ใจได้เลยว่าเขาคงกลัวว่าเดี๋ยวตอนที่เธอนอนลงบนพื้นจะเจ็บหลัง ก็เลยถอดเสื้อของตัวเองมาผูกไว้ตรงก้นเพื่อรองพื้นให้เธอ เมื่อเป็นเช่นนี้ เดี๋ยวตอนที่เริ่มทำกิจกรรม ต่อให้พี่เฟิงจะออกแรงมากแค่ไหน ก็จะไม่ทำให้ก้นเปลือยเปล่าของเธอต้องเจ็บช้ำเพราะทรายและโคลนบนพื้นดินด้านหลังแล้ว ในใจรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก ท่อนล่างยิ่งรู้สึกเปียกแฉะและร้อนผ่าว