บทที่ 817 เสี่ยวฮวา

จื่ออวี๋ตอนนี้หลับไปบนคาร์ซีทแล้ว หลี่ชิงเฟิงลดกระจกรถทั้งสี่บานลงเป็นรอยแยกเล็กน้อย จากนั้นก็กำชับให้จื่อเหิงยืนอยู่แค่บนฝั่ง ส่วนตัวเองก็สวมหมวกฟางถือตะกร้าไม้ไผ่เตรียมตัวลงไปในแม่น้ำ

แต่เขายังไม่ทันได้ลงไปในแม่น้ำ ก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย พอมองหาไปรอบๆ กลับเห็นเด็กที่ผอมบางตัวเล็กๆ คนหนึ่งอยู่กลางแม่น้ำ เด็กคนนั้นพับขากางเกงและแขนเสื้อขึ้น สวมเสื้อผ้าบางเบายืนอยู่ในน้ำ น้ำในแม่น้ำไหลซู่ซ่า อีกทั้งผิวน้ำในแม่น้ำก็กว้างขวาง จึงยิ่งทำให้เธอดูเล็กจ้อยเป็นพิเศษ คือเสี่ยวฮวา

หลี่ชิงเฟิงตกใจ รีบตะโกนเรียกเสี่ยวฮวาที่ยืนอยู่ทางปลายน้ำห่างจากเขาไปประมาณยี่สิบสามสิบเมตร "เสี่ยวฮวา!"

เสี่ยวฮวาก็ถือตะกร้าไม้ไผ่อยู่เหมือนกัน ยืนอยู่ใต้แสงแดดตอนเที่ยงวัน ใช้ดวงตาที่ค่อนข้างกังวลมองดูคนที่เตรียมตัวลงแม่น้ำอยู่ไม่ไกล เธอยังมองไม่ชัดว่าเป็นใคร แต่เธอรู้ว่าคนคนนั้นจะต้องลงมางมกะทิในแม่น้ำแน่ๆ แต่ทว่าถ้าเป็นแบบนี้ กะทิที่เธอจะงมได้ก็จะน้อยลง

เธอไม่เข้าใจ ทั้งที่ตอนนี้น้ำในแม่น้ำยังเย็นขนาดนี้แท้ๆ ทำไมถึงมีคนมางมกะทิในแม่น้ำได้ โดยทั่วไปแล้วผู้คนมักจะรอจนถึงฤดูร้อนที่อากาศร้อนจัด สามารถลงไปว่ายน้ำในแม่น้ำได้ ถึงจะลงมางมกะทิในแม่น้ำกัน ทำไมตอนนี้ถึงมีคนลงแม่น้ำด้วยล่ะ หรือว่าคนคนนั้นก็จะต้องการเงินก้อนหนึ่งอย่างเร่งด่วนเหมือนกับเธอ พอเสี่ยวฮวาคิดแบบนี้ ก็ไม่กังวลเรื่องของตัวเองอีกต่อไป แต่กลับแอบสงสารคนคนนั้นที่อยู่ไกลๆ ขึ้นมาเงียบๆ คิดว่าเขาคงจะต้องการเงินมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงลงแม่น้ำทั้งที่น้ำในฤดูใบไม้ผลิยังเย็นเฉียบขนาดนี้ แถมยังพาเด็กมาด้วยอีก