บทที่ 819 รองเท้า

ถ้าคิดว่ามากไปลดลงหน่อยก็ได้ ความจริงพี่รองเป็นคนดีขนาดนี้เอานมให้เธอดื่มต่อให้ไม่เอาเงินก็ยังได้ เพียงแต่ตอนนี้เธอขาดแคลนเงินมากจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงชุดแสดงในวันเด็กที่หนึ่งมิถุนายน เอาแค่ตรงหน้านี้ก็พอ ตอนนี้รองเท้าของเธอยังคงเป็นรองเท้าฤดูหนาวที่พ่อกับแม่ช่วยซื้อให้ตอนช่วงปีใหม่ รองเท้าพวกนั้นหนาเตอะไม่เหมาะที่จะใส่ในฤดูกาลนี้แล้ว เดิมทีพ่อทิ้งเงินไว้ให้เธอพออากาศอุ่นขึ้นเธอสามารถซื้อรองเท้าคู่ใหม่ให้ตัวเองได้ แต่เงินถูกย่าเอาไปแล้ว ตอนนี้เธอต้องการเงินก้อนหนึ่งเพื่อซื้อรองเท้าที่ไม่มีขนหนาๆ ให้ตัวเองก่อน ไม่อย่างนั้นตอนเรียนวิชาพลศึกษาที่โรงเรียนครูมักจะเรียกชื่อเธอ ให้เธอจำไว้ว่าครั้งหน้าต้องเปลี่ยนรองเท้าคู่ใหม่มา แต่เธอจะเปลี่ยนรองเท้าอะไรได้ล่ะ รองเท้าของฤดูร้อนปีที่แล้วก็ใส่ไม่ได้แล้ว รองเท้าของปีนี้ก็ยังไม่ได้ซื้อ ถ้าสัปดาห์หน้าเธอยังใส่รองเท้าฤดูหนาวหนาเตอะไปโรงเรียนเธอคิดว่าครูพละจะต้องเรียกชื่อเธอต่อหน้าเพื่อนทั้งชั้นอีกแน่ๆ

"ยี่สิบหยวนเหรอ" หลี่ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา ราคาแค่นี้มันไม่ถูกเกินไปหน่อยเหรอ แต่คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวฮวาจะคิดว่าเขามองว่าแพงไปจึงรีบโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ใช่ค่ะๆ สิบหยวนก็ได้ค่ะ"

"เด็กโง่!" หลี่ชิงเฟิงได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวเธอแล้วหัวเราะ "ความหมายของพี่ก็คือหอยขมเยอะขนาดนี้ขายยี่สิบหยวนมันถูกเกินไปต่างหาก!"

เขาจ้องมองดวงตาของเสี่ยวฮวาเอ่ยอย่างจริงจัง