บทที่ 859 มาคิดบัญชีกับพวกแก

เนื้อหาในโทรศัพท์สั้นกระชับมาก ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบอกให้เขาต้องรีบมาดูงิ้วโรงดีที่เมืองเหอซื่อในเช้าวันพรุ่งนี้ให้ได้ หลังจากวางสาย ก็โทรหาจูปาจินอีกสาย...

ต่งรุ่ยกวงหลังจากได้พักผ่อนมาหนึ่งวันหนึ่งคืน ก็รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมาก พอแสงแดดแรกของยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง เขาก็รวบรวมความสดชื่น บิดขี้เกียจ รู้สึกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น ถึงแม้เรื่องราวที่พบเจอเมื่อวานจะยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ แต่ตราบใดที่คนเรายังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่มีเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากนึกถึง หลังจากปลอบใจตัวเองเสร็จ เขาก็ออกจากบ้าน วิลล่าอยู่ห่างจากฉุนซ่านถังพอสมควร แต่ก็ไม่ได้ไกลมาก เพื่อเป็นการเรียกความสดชื่นของตัวเองกลับคืนมา เช้าวันนี้เขาจึงตั้งใจเลือกที่จะเดินไป

ถนนที่ฉุนซ่านถังตั้งอยู่เป็นถนนที่เจริญที่สุดในเมืองเหอซื่อ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนพื้นดินอย่างอบอุ่น บนถนนมีรถราขวักไขว่ ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา ตอนที่ต่งรุ่ยกวงเดินมาถึงหน้าประตูร้าน แหงนหน้ามองตัวอักษรสีทองอร่ามสามตัว ก็รู้สึกเพียงว่าตัวเองมีภาระหน้าที่อันหนักอึ้งและยาวไกล รากฐานที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ ยังต้องให้เขาไปทำให้มันเจริญรุ่งเรือง อนาคตของลูกหลานยังต้องให้เขาไปช่วยกวาดล้างอุปสรรคให้ เขาจะล้มไม่ได้! ล้มไม่ได้เด็ดขาด! เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเชิดหน้าอกยืดหลังตรงเดินเข้าไป

เพียงแต่พอเดินเข้าไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เมื่อก่อนฉุนซ่านถังของเขาในเวลานี้จะต้องเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ผู้ป่วยที่มารักษาโรคและซื้อยาแทบจะเบียดเสียดกันจนเต็มห้องโถงใหญ่ ถึงขั้นที่ว่าด้านนอกประตูก็ยังมีการต่อแถวยาวเหยียด แต่ตอนนี้กลับไม่เหมือนเดิมแล้ว ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว ตั้งแต่เกิดเรื่องของประธานซา คนที่มารักษาโรคและซื้อยาก็น้อยลงเรื่อยๆ ตอนนี้ใกล้จะเก้าโมงเช้าแล้ว แต่ในห้องโถงใหญ่กลับว่างเปล่าแทบไม่มีคนเลย

พอบรรดาลูกศิษย์เห็นเขาเดินเข้ามา ก็รีบกรูกันเข้าไปถามไถ่อาการป่วยของเขา ถ้าอาจารย์ล้มไป วันหน้าพวกเขาก็คงจะหาเงินไม่ได้แล้ว มีอาจารย์อยู่พวกเขายังพอได้กินน้ำแกงบ้าง แต่ถ้าอาจารย์ล้มไปเมื่อไหร่ พวกเขาก็คงได้แต่กินลมกินแล้งแล้ว ต่งรุ่ยกวงโบกมือ ไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั่งลงและดื่มชาไปหนึ่งถ้วย ถึงได้เงยหน้าขึ้นถามว่า