บทที่ 870 ท่อนไม้สวมเสื้อผ้า

เมื่อเผชิญกับการซักไซ้ของลูกชาย ยายเฒ่าเฝิงกลับไม่แสดงอาการลุกลี้ลุกลนเลย สองมือกอดอก ก้นทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่ง ท่าทางราวกับหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวกอย่างไรอย่างนั้น "เงินตั้งเยอะแยะเอาไว้กับเด็กตัวเล็กๆ มันปลอดภัยหรือไง"

"ฉันก็แค่ช่วยเก็บไว้ให้ ไม่ได้บอกว่าจะไม่คืนให้ซะหน่อย"

"ถ้าแกอยากได้คืน ตอนนี้ฉันก็จะคืนให้"

หลี่เต๋อไฉเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่เข้าใจแล้วจะทำอะไรได้ล่ะ หรือว่าจะสามารถย้อนเวลากลับไป เพื่อไม่ให้เสี่ยวฮวาต้องทนทุกข์ทรมานเหล่านั้นได้เหรอ ไม่มีทาง ไม่มีทางเลยจริงๆ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขยี้หัวตัวเองด้วยสีหน้าเจ็บปวด ทั่วทั้งร่างดูซูบซีดอิดโรยอย่างหาที่สุดไม่ได้ ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "แม่ไปเถอะ!"