บทที่ 874 ชะมดแผงหางปล้องป่วย

เวลานี้ใกล้จะพลบค่ำแล้ว ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก ลมภูเขาพัดดังสวบสาบ

แสงสีส้มอมแดงกระจายตัวออกไปรอบๆ จากดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินราวกับเถ้าถ่านที่ระเบิดออก ชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่บนพื้นผิวของป่าเขา บดบังใบไม้ที่เดิมทีเขียวขจี เปลี่ยนเป็นสีสันที่ราวกับเคลือบทองคำ อีกชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่บนผิวน้ำ แล้วค่อยๆ จมลงสู่ก้นบึ้งอย่างเงียบเชียบ ลำธารในหุบเขาที่ดูไม่สะดุดตาเปลี่ยนเป็นสีเงินและสีทองส่องประกายระยิบระยับบาดตาในชั่วพริบตา

จื่อเหิงวิ่งห้อตะบึงไปท่ามกลางป่าเขา แต่กลับไม่มีเวลาไปชื่นชมความงามของฤดูใบไม้ผลิรอบกาย

คิ้วเล็กๆ แทบจะขมวดเข้าหากัน ดวงตาจ้องเขม็งวิ่งตามหลังเจ้าแมวตัวใหญ่ไปไม่วางตา เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างก็วิ่งไปโดยไม่หยุดพักเลยแม้แต่ครึ่งนาที

หนึ่งเด็กหนึ่งเสือดาววิ่งไปได้สักพัก ในที่สุดก็มาถึงภูเขาลึก เบื้องหน้าปรากฏป่าใบกว้างผืนหนึ่ง