บทที่ 883 กินไปเรื่อยๆ ทีละนิด

จื่อเหิงก้าวฉับๆ ไปถึงหน้าต้นเผิงเหล่ย สองมือน้อยๆ เท้าเข่า ก้นโด่งขึ้น

ดวงตากลมโตคู่ใหญ่มองจ้องต้นเผิงเหล่ยสีเขียวขจีที่ออกดอกออกผลพร้อมกันเป็นพุ่มๆ ตรงหน้าด้วยความดีใจจนตาเป็นประกาย

ในตำแหน่งที่ห่างจากเขาไม่ถึงห้าสิบเซนติเมตร มีเจ้าตัวเล็กสีแดงแจ๋กลมดิ๊กตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าเล็บมือของเขาอยู่หลายเท่า

เจ้าตัวเล็กนั่นดูคล้ายกับก้อนข้าวปั้นก่อนหน้านี้ คือประกอบไปด้วยหน่วยย่อยเล็กๆ แต่ละหน่วยรวมตัวกันเป็นหน่วยใหญ่

เพียงแต่ หน่วยย่อยของเจ้าตัวเล็กนี้มันเล็กเกินไปจริงๆ ขนาดพอๆ กับเมล็ดงาเท่านั้น