บทที่ 923 จื่อเหิงเจอเรื่องยุ่งเข้าแล้ว

สองเท้าน้อยๆ ก้าวเดินด้วยความดีใจและเฝ้ารอ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจางหายไปเลย

ตอนที่เขาวิ่งไปถึงหน้าประตู ก็บังเอิญพบกับแสงแดดอันงดงามในฤดูใบไม้ผลิที่กำลังกระซิบกระซาบกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิพอดี ราวกับกำลังวางแผนการลับอะไรบางอย่าง แล้วค่อยๆ หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างเงียบเชียบ ดังนั้น สายลมจึงมีความอบอุ่นของแสงแดดอยู่บ้าง ส่วนแสงแดดก็มีกลิ่นอายของป่าเขา

ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ในลานบ้านคงจะเป็นเป้าหมายในการกลั่นแกล้งของพวกมัน ตอนนี้กำลังโอนเอนไปมาตามสายลมอันอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิ ในขณะที่พวกมันโอนเอนไปมา แสงแดดก็สาดส่องเข้าไปในซอกหลืบที่ปกติพวกมันไม่ชอบเผยให้เห็นอย่างไม่ทันตั้งตัว จั๊กจี้พวกมันจนทำให้พวกมันส่งเสียงหัวเราะออกมาเป็นระลอก ซู่ซู่ซู่

จื่อเหิงมองดูดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ในลานบ้าน แล้วก็เงยหน้าขึ้นทอดสายตามองไปที่ป่าเขา ร่างเล็กๆ นั่งอยู่ตรงกลางซุ้มประตูขนาดใหญ่ ชันเข่าขึ้นมา เอาข้อศอกยันไว้ แล้วก็เท้าคาง ดูโดดเดี่ยวอยู่บ้าง แต่กลับมองไม่เห็นความเหงาของเขาเลย ดวงตาคู่นั้นของเขาราวกับประดับไปด้วยคริสตัล กำลังทอประกายระยิบระยับอยู่ภายใต้แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิ สายตาของเขากวาดผ่านเนินเขา กวาดผ่านป่าไม้ ค่อยๆ เปลี่ยนจากความคาดหวังอันแรงกล้ากลายเป็นความจนใจ

พ่อจะกลับมาเมื่อไหร่กันนะ ทำไมพ่อยังไม่กลับมาอีกนะ