บทที่ 935 ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านไม่ได้มา

ความจริงเรื่องนี้จะบอกว่าใครถูกใครผิดก็พูดได้ไม่เต็มปาก จะว่าไม่มีใครผิดก็ใช่ จะว่าผิดกันหมดก็ใช่อีก เวลาที่ชาวนาคนหนึ่งเอาชีวิตเข้าแลกกับการทำนาแต่กลับกินไม่อิ่มท้อง ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ล้วนถูกต้องทั้งนั้น เวลาที่ชาวนาคนหนึ่งเห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเองโดยไม่สนใจผลประโยชน์ของคนอื่น มันก็เป็นเรื่องที่ผิด ความถูกกับความผิดนี้ ไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจนหรอก ท้ายที่สุดแล้ว ก็ต้องโทษผืนดินนั่นแหละที่ผิด สวรรค์ก็ผิดด้วย ถ้าผืนดินนี้สามารถงอกเงยพืชผลขึ้นมาได้เอง ถ้าสวรรค์รู้จักตกลงมาเป็นฝนเมล็ดข้าว มันก็คงไม่มีเรื่องราวมากมายขนาดนี้หรอก คงจะไม่มีใครต้องมาเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงเพื่อข้าวเปลือกแค่ไม่กี่ชั่งหรอก ดังนั้น สวรรค์กับผืนดินนั่นแหละที่ผิด

พอเห็นลุงกับป้าเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดงแทบจะหายใจไม่ทัน หลี่ชิงเฟิงก็รีบส่งจื่ออวี๋ในอ้อมอกให้คุณอาสี่ช่วยดูแล ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปตรงกลางระหว่างทั้งสองคน ออกแรงผลักทั้งสองคนออกจากกันแล้วเอ่ยว่า "คุณลุง คุณป้าครับ เห็นแก่หน้าผมเถอะ อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ถ้าพวกคุณยังเป็นแบบนี้ วันหลังผมคงไม่กล้าชวนทุกคนมากินข้าวแล้วล่ะครับ"

พอมีชิงเฟิงออกหน้า ย่อมต้องมีความน่าเกรงขามมากกว่าชาวบ้านคนอื่นๆ ออกหน้าอยู่แล้ว โก่วสื่อเฉียงกับลั่นพี้ฮวาจึงเงียบเสียงลงทันที ทำเพียงแค่จ้องหน้ากันด้วยความโกรธแค้น

หลี่ชิงเฟิงเห็นทั้งสองฝ่ายไม่พูดอะไรแล้ว จึงเอ่ยต่อ "ทุกคนก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันทั้งนั้น เจอหน้ากันอยู่ทุกวัน ไม่เห็นจำเป็นต้องทะเลาะกันขนาดนี้เลยครับ"

พูดพลาง ก็หันไปมองโก่วสื่อเฉียง "ลุงเฉียงครับ ผมรู้ว่าลุงอยากจะปลูกต้นข้าวให้ได้มากขึ้นอีกหน่อย”