บทที่ 937 ความฝันของจื่อเหิง

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงพาเด็กทั้งสองคนมาปรากฏตัวที่หุบเขา ไอน้ำหนาทึบลอยอวลอยู่ท่ามกลางอากาศ ลมพัดเย็นยะเยือก สดชื่นจนรู้สึกหนาวนิดๆ

เป็นเพราะหญ้าป่าในไร่ชาขึ้นรกเกินไป หลี่ชิงเฟิงจึงทำได้เพียงวางจื่ออวี๋ไว้บนลานกว้างฝั่งตรงข้ามลำธารที่เต็มไปด้วยต้นตี้เหนี่ยน ลานกว้างผืนนี้ถูกต้นตี้เหนี่ยนขึ้นปกคลุมจนแน่นขนัด จึงไม่มีวัชพืชอื่นขึ้นแซม แต่เป็นเพราะความชื้นสูง จึงต้องปูถุงกระสอบงูลงบนพื้นก่อน แล้วค่อยปูพรมผืนเล็กทับลงไปอีกชั้น เจ้าตัวเล็กตอนนี้ถึงแม้จะยังคลานสี่ขาไม่ได้ แต่วิชาขยับก้นกลับร้ายกาจมาก โชคดีที่มีเสือลายเมฆกับเจ้าลิงสองพี่เลี้ยงคอยตามมาด้วย ไม่อย่างนั้นหลี่ชิงเฟิงก็คงไม่มีวิธีปล่อยให้จื่ออวี๋อยู่ข้างลำธารคนเดียวได้จริงๆ

จัดแจงให้จื่ออวี๋เรียบร้อย หลี่ชิงเฟิงก็พาจื่อเหิงไปเด็ดใบชา เรื่องการเก็บใบชาหลี่ชิงเฟิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี ตอนเด็กๆ เขามักจะตามพ่อกับพี่ชายไปเก็บใบชาด้วยกัน ถึงแม้ใบชาที่เขาเก็บจะไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ ล้วนเป็นพวกใบแก่ๆ ทั้งนั้น แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าได้มีส่วนร่วมในการทำงาน จื่อเหิงในตอนนี้ก็มีสภาพแบบนั้นเหมือนกัน บอกเขาแล้วว่าให้เก็บยอดอ่อนๆ ตรงปลายกิ่ง เขาก็ไม่ฟัง จะต้องเก็บพวกใบแก่หง่อมให้ได้ คว้ามาได้กำหนึ่ง ก็เชิดหน้าเล็กๆ ขึ้นมาอวดอ้างอยู่ตรงนั้น

"พ่อครับ พ่อดูสิ ผมเก็บได้เยอะกว่าพ่ออีก"

จะไม่ให้เยอะกว่าพ่อได้ยังไง ยอดอ่อนใบชาสิบใบยังใหญ่ไม่เท่าใบชาแก่ๆ ใบเดียวเลย แต่ทว่า พอมองดูท่าทางที่กำลังสนุกสนานของเขา หลี่ชิงเฟิงก็ทำใจทำลายความกระตือรือร้นของเขาไม่ลงจริงๆ จึงปล่อยให้เขาเล่นซนไปตามใจ วัยเด็กของใครบ้างล่ะที่ไม่เคยเล่นซน จะให้มาคอยสั่งสอนอย่างจริงจังไปเสียทุกเรื่องก็คงไม่ได้ ปล่อยให้เด็กมีช่วงเวลาที่ไร้เดียงสาตามวัยบ้างเป็นครั้งคราวก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร เด็กมีความสุข ผู้ใหญ่ก็มีความสุขตามไปด้วย