บทที่ 956 ไม่เป็นผู้ใหญ่บ้านแล้ว

พอเห็นถังอี้ซินเดินออกจากประตูไป หลี่ชิงเฟิงก็รีบเอ่ยว่า "พวกเราเริ่มกินกันเถอะ ไม่อย่างนั้นกับข้าวจะเย็นหมดนะ!"

พอสิ้นเสียงนี้ ยังไม่ทันที่ทุกคนจะหยิบตะเกียบ จื่อเหิงก็ราวกับมอเตอร์ที่เดินเครื่องเต็มกำลัง หยิบชามและตะเกียบขึ้นมาสวาปามอย่างรวดเร็วราวกับพายุหมุน

ตอนแรกยังรู้สึกว่าไม่มีอะไร แต่ทว่าผ่านไปหนึ่งนาที ทุกคนก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ความเร็วในการกินข้าวของจื่อเหิงนั้น ราวกับพายุทอร์นาโดก็ไม่ปาน ตะเกียบชี้ไปที่ใด แทบจะไม่เหลือแม้แต่ซาก

มองดูกับข้าวที่กองพูนเป็นภูเขาย่อมๆ ในจานร่อยหรอลงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ทั้งสามคนอย่างสือเหมยต่างก็ตกตะลึงแล้วตกตะลึงอีก