บทที่ 963 ก้อนขี้

"หึ แกเห็นพวกเราเป็นเด็กสามขวบหรือไง" คุณปู่วัยเก้าสิบกว่าคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ตบโต๊ะดังปัง ชี้หน้าด่าหัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านว่า "ผู้ใหญ่บ้านของพวกเรามาหาแกตั้งกี่รอบแล้ว แกก็หาข้ออ้างผัดผ่อนทุกรอบ ไม่เคยเห็นแกจัดการอะไรให้เลย”

“วันนี้พวกคนแก่อย่างพวกเรามาถึงที่นี่แล้ว แกยังคิดจะใช้มุกที่หลอกผู้ใหญ่บ้านมาหลอกพวกเราอีกเหรอ ฉันจะบอกแกให้นะ ไม่มีทาง”

“วันนี้พวกเราขอพูดแค่ประโยคเดียว ไม่แกก็ให้คำตอบที่ชัดเจนกับพวกเรามา หรือไม่พวกเราก็จะให้แกได้เห็นความร้ายกาจของพวกคนแก่อย่างเราซะบ้าง"

ในสำนักงานนอกจากหัวหน้าคณะกรรมการหมู่บ้านแล้ว ยังมีเจ้าหน้าที่รัฐอยู่อีกหลายคน แต่ในเวลานี้ทุกคนล้วนมีหน้าตาบิดเบี้ยวอมทุกข์กันหมด พวกเขาไม่กลัวคนดุ ไม่กลัวคนพาล แล้วก็ไม่กลัวคนรวย แต่กลัวพวกคนแก่พวกนี้นี่แหละ ลองคิดดูสิว่าถ้าพวกตาเฒ่าสิบกว่าคนนี้เกิดล้มลงไปนอนกองกับพื้นสักคนสองคน เจ้าหน้าที่อย่างพวกเขาทุกคนก็คงโดนลงโทษกันหมด

แต่ทว่า การจะให้พวกเขาซ่อมแซมคลองส่งน้ำให้หมู่บ้านลวี่สุ่ยก็ทำไม่ได้เหมือนกัน เพราะเงินทั้งหมดถูกโยกย้ายไปซ่อมแซมคลองน้ำครำในหมู่บ้านของพวกเขาเองหมดแล้ว แน่นอนว่ายังมีบางส่วนที่เข้ากระเป๋าตัวเองผ่านทางเงินทอนด้วย