บทที่ 120: ปีศาจทางการเงินผู้กินไม่เหลือซาก

“พวกคุณออกไปก่อนนะ ฉันขอรับโทรศัพท์” เธอสั่งการผู้บริหารระดับสูงคนอื่น ๆ ที่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย

“ครับ คุณฉิน” ทุกคนไม่กล้าถามมาก ต่างพากันลุกขึ้นเดินออกไปเป็นแถว ก่อนจากไปยังสบตาสื่อความโกรธแค้นที่มีต่อฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์

ประตูห้องพักถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา ตัดขาดจากเสียงจอแจภายนอก

ฉินหลานสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกดอารมณ์ที่ปั่นป่วนลง แล้วจึงกดปุ่มรับสาย:

“โอ๊ย ท่านประธานเสิ่นคะ ท่านมีเวลาโทรมาหาฉันด้วยตัวเองเลยเหรอคะ? น้องสาวคนนี้เกรงใจแย่เลยค่ะ”