บทที่ 177: ทำไมต้องเลือกแต่ของมีตำหนิ?

ชายวัยกลางคนที่อายุเกินครึ่งร้อยและเป็นผู้นำบริษัท เรียกชายหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวลูกว่า “ท่านผู้อำนวยการซู” อย่างนอบน้อม ภาพนี้ดูจะขัด ๆ กันอยู่บ้าง

“ท่านประธานตู้ครับ” ซูฮ่าวยิ้มเล็กน้อย “หลังจากนี้ก็ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้ครับ พวกเราก็เหมือนคนในครอบครัวกันแล้ว”

“แค่ก! งั้น…งั้นจะดีเหรอครับ?” ท่านประธานตู้หน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นจนต้องขยี้มือไปมา

“โอ๊ย ซาบซึ้งใจจริง ๆ ครับ ท่านผู้อำนวยการซูท่านถึงกับนับผมเป็นคนในครอบครัว…”

“อืม แบบนี้ผมก็สบายใจขึ้นหน่อยครับ”