บทที่ 317: ความรู้สึกขัดแย้ง...ที่เหนือจริง (พาร์ทแรก)

“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะปฏิเสธ?” เคอหม่าหลงหัวเราะอย่างขมขื่น

“ทางฝั่งอเมริกากับเอเชีย ก็รีบแจ้นไปต่อแถวกันแล้วไม่ใช่เหรอครับ?

ถ้าเราทิ้งไพ่ตอนนี้ หรือว่าจะยอมยืนดูทั้งยุโรปเน่าเฟะต่อไป? รอให้โดนน้ำลายของประชาชนท่วมตายเหรอครับ?”

ภาพนั้นสวยงามเกินไป เขาไม่กล้าคิด

“บนกระดานหมาก เราถูก ‘รุกฆาต’ ไปแล้วครับทุกท่าน” เคอหม่าหลงถอนหายใจยาว ทรุดลงไปบนเก้าอี้