บทที่ 331: ปฏิบัติการกว้านซื้อ...สุดบ้าคลั่ง

“จะล้อกันเล่นรึไง! นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

“ซาอุฯ กับหมีขาวจะยอมทิ้งการลดกำลังการผลิตเหรอ? นั่นมันไม่เท่ากับเอาปืนลูกโม่มาจ่อขมับตัวเองแล้วก็ ‘ปัง’ ยิงทิ้งหรอกเหรอ?

สองยักษ์ใหญ่ผู้ผลิตน้ำมันนี่มันเบื่อชีวิตที่สุขสบายเกินไปแล้วรึไง? ต้องสมองโดนลาเตะถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้!”

ระดับความไร้สาระของการคาดเดานี้ เทียบเท่ากับการเชื่อว่าพรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตก

ในช่วงเวลาที่ถูกโรคระบาดทรมานจนแทบตายเช่นนี้ การยอมทิ้งการลดกำลังการผลิต นั่นมันคือพฤติกรรมการฆ่าตัวตายที่ว่า “ฉันไม่อยากอยู่แล้ว พวกแกก็อย่าหวังว่าจะสบาย” ชัดๆ เป็นการลากคนทั้งโลกมาตายเป็นเพื่อน