บทที่ 397: ชีวิตแบบนี้มันอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!

เสียงปืนใหญ่หนึ่งนัด ได้ทำลายความสงบสุขของภาคพื้นทวีปยุโรปตะวันออก ไฟสงครามลุกลามราวกับไฟป่า เผาผลาญภูมิทัศน์ของโลกไปในชั่วพริบตา

สำหรับประเทศในยุโรปที่พึ่งพาก๊าซธรรมชาติและทรัพยากรแร่ธาตุต่างๆ จากมหาอำนาจอย่างหนักแล้ว นี่ไม่ต่างอะไรกับการโดนหมัดเฒ่าซัดเข้าที่ขมับอย่างจัง จนตาพร่าลาย โลกหมุนเคว้ง

หลักการมันง่ายมาก คุณไม่สามารถตะโกนก้องว่า “ความยุติธรรมต้องชนะ” พลางกวัดแกว่งกระบองแห่งการคว่ำบาตรทางเศรษฐกิจไปพร้อมๆ กับทำหน้าไม่อายไปพูดกับเขาว่า: “เอ่อ... เรื่องก๊าซธรรมชาติน่ะ ขอให้ส่งมาตามปกติหน่อยนะ พอดีที่บ้านเรายังต้องใช้หุงข้าวทำกับข้าวอยู่”

“ที่เลวร้ายที่สุดคือ ประเทศเยอรมนีของเรามาตลอดได้รับบทบาทเป็น ‘สถานีถ่ายทอดพลังงาน’ ระหว่างประเทศมหาอำนาจกับกลุ่มประเทศยุโรปมาโดยตลอด เรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางใหญ่เลยครับ!”

ที่ปรึกษาคนหนึ่งที่มีสีหน้าเคร่งขรึม รายงานต่อหน้านายกรัฐมนตรีเยอรมนีด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “เมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆ ในยุโรปแล้ว มีดเล่มนี้กรีดเราได้ลึกที่สุด เลือดก็ไหลออกมามากที่สุดครับ!”