บทที่ 410: เต่าหดหัวกันเป็นแถว

ในขณะเดียวกัน ณ โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในสิงคโปร์

ควอน โดฮยอง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มเย็นเยาะเย้ย

เขายอมรับว่าทั้งหมดนี้ ตั้งแต่แรกเริ่ม มันคือเหยื่อล่อที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต เหยื่อที่หอมหวานจนทุกคนไม่อาจต้านทานได้

บนโลกใบนี้ จะมีโครงการไหนที่สามารถให้ผลตอบแทน 20% ต่อปีได้? ไร้สาระสิ้นดี!

แต่เขาก็เชื่อมั่นว่า ขอเพียงโยนเหยื่อล่อที่หอมหวานจนน้ำมันเยิ้มนี้ออกไป จะต้องมีฝูงปลาที่ละโมบโลภมากนับไม่ถ้วนกระโจนเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิตแน่นอน