บทที่ 447: คมมีดที่ซ่อนเร้นที่สุด

ตุรกี ณ ห้องพูดคุยชั่วคราวแห่งหนึ่ง

“พูดตามตรงนะครับ ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าบริษัทของท่านจะรับสมัครงาน ถึงขนาดที่ไม่ต้องสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ แค่ดูจากประวัติย่อก็กล้ารับคนแล้ว”

ชายผิวขาวผมบลอนด์ตาสีฟ้าคนหนึ่ง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความขบขัน

“ใช่ครับ สไตล์ของท่านประธานกรรมการของเรา เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด”

ช่วงนี้หลินฝานยุ่งจนหัวหมุน ตอนนี้ยังถูกเกณฑ์ทหารชั่วคราว มาดูแลงานจัดตั้ง PMC อีก ปริมาณงานเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกหงุดหงิด แต่กลับตื่นเต้นจนตัวสั่น