บทที่ 470: นักรบปราบโกงผู้ในสายตาไม่มีเม็ดทรายแม้แต่ครึ่งเม็ด

อากาศในกรุงบรัสเซลส์ อบอวลไปด้วยกลิ่นแปลกๆ ที่ผสมปนเปกันระหว่างดินปืนและคาเฟอีน

ในการประชุมประจำของสหภาพยุโรป สี่คำว่าฟางฮ่วน อินเวสท์เม้นท์ ได้กลายเป็นจุดสนใจของการประชุมอีกครั้ง เหมือนกับก้างปลาที่ติดอยู่ในคอของทุกคน กลืนก็ไม่เข้าคายก็ไม่ออก

“ผมขอย้ำอีกครั้ง ทุกท่าน ต้องตัดมือมืดของฟางฮ่วน อินเวสท์เม้นท์ ที่ยื่นออกไปทั่วโลกให้ขาด! บริษัททหารรับจ้างเอกชน (PMC) ที่พวกเขาว่านั่นน่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องล้ำเส้นธรรมดาแล้วคือการเอากฎเกณฑ์ระหว่างประเทศมาทำเป็นหนังยางเล่นหลังบ้าน กระโดดไปมาอย่างไม่เกรงกลัวใคร! พวกเขากำลังอาศัยรัฐบาลทหารไนจีเรียเป็นฉากหลัง ขับเรือรบ แบกปืนใหญ่ ทำการ ‘ประหารชีวิตส่วนตัว’ ภายใต้ฉากบังหน้าที่ถูกกฎหมายในน่านน้ำสากล!”

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่การประชุมของสหภาพยุโรป ถ้าในวาระการประชุมไม่ลากฟางฮ่วน อินเวสท์เม้นท์ ออกมาวิพากษ์วิจารณ์สักยกหนึ่ง ก็เหมือนกับปีใหม่ไม่ได้กินเกี๊ยว รู้สึกเหมือนขาดพิธีกรรมอะไรไปสักอย่าง

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้นะ” เสียงหนึ่งโต้แย้งอย่างเกียจคร้าน “ฟางฮ่วน อินเวสท์เม้นท์ อย่างน้อยก็ถือว่ามีเหตุผลอันชอบธรรม ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาทุ่มเงินจริงทองจริง ทำโครงการเสี่ยงสูงเลียคมดาบแบบนี้ โจรสลัดที่อาละวาดอยู่ในน่านน้ำแถบนั้นก็คงจะลอยนวลไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วก็องค์กรอาชญากรรมที่หยั่งรากลึกซับซ้อนนั่น ก็กำลังถูกพวกเขาถอนรากถอนโคนไปทีละกลุ่มไม่ใช่รึไง? ช่างหัวมันว่าจะใช้วิธีการอะไร ผลลัพธ์มันดี ก็พอแล้ว!”