บทที่ 537: สไลด์เข่าด้วยความเร็วแสง

“คุณว่าอะไรนะ? เรื่องไปอเมริกาพังแล้ว? แกกำลังล้อฉันเล่นหรือไงวะ! แล้วก็ อะไรคือ ‘พวกเราดูเหมือนจะต้องไปประเทศเซี่ยสักรอบ’?”

เมสซี่รู้สึกว่าสมองของตัวเองเหมือนกับถูกกองทัพกีบเหล็กที่ประกอบไปด้วยอัลปาก้าหนึ่งหมื่นตัวเหยียบย่ำซ้ำไปซ้ำมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ขาวโพลนไปหมด

วินาทีก่อนเขายังคงดื่มด่ำอยู่ในความฝันอันสวยงามที่ได้ปฏิเสธเงินมหาศาลที่ใช้กี่ชาติก็ไม่หมดของเศรษฐีซาอุ กำลังจะไปเพลิดเพลินกับแสงแดดชายหาดที่ไมอามี่

วินาทีต่อมา น้ำเย็นถังนี้จากแดนตะวันออกก็สาดลงมาจนเขาเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ

เสียงของผู้จัดการแหบแห้งราวกับเม็ดทรายในทะเลทรายซาฮารา: “ทางฝั่งอินเตอร์ ไมอามี่... ได้ฉีกสัญญาฝ่ายเดียวไปแล้วครับ พวกเขาส่งประกาศมา บอกว่าระหว่างเรา วาสนาได้สิ้นสุดลงแล้ว...”