บทที่ 570: ชิปอเนกประสงค์

“เกาหลีเหนือยอมเจรจาจริงๆ เหรอ?” ซูฮ่าวถาม

“ใช่ครับ ท่านประธานซู การไกล่เกลี่ยของฝ่ายยุทธศาสตร์กลุ่มบริษัทประสบความสำเร็จอย่างมากครับ ประกอบกับเกาหลีเหนือเองก็ถึงทางตันแล้ว ภูเขาลูกใหญ่สองลูกทั้งความพ่ายแพ้ในสงครามและการขาดแคลนอาหารกดทับลงมา... ตอนนี้พวกเขาหิวจนไม่เลือกกินแล้วครับ อย่าว่าแต่ข้าวเย็นเลย ต่อให้เป็นข้าวบูดก็ต้องกัดฟันกลืนลงไป”

ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ฝ่ายตรงข้าม ก็คือเกาหลีเหนือที่หัวแข็งมาหลายสิบปี

ซูฮ่าวจำได้ว่า มูลนิธิของตัวเองเคยยื่นกิ่งมะกอกไปหลายครั้งโดยอ้างเหตุผลในการแก้ไขปัญหาความอดอยาก ผลคือทุกครั้งก็ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธกลับมาอย่างไม่ไยดี กินบ๊วยไปนับครั้งไม่ถ้วน

แต่ครั้งนี้ สัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอดในที่สุดก็เอาชนะศักดิ์ศรีอันน่าหัวเราะนั่นได้