บทที่ 59 เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!

แน่นอนว่าสำนักงานกำกับดูแลตลาดไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ

แต่พวกเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่า ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ความคิดเห็นของประชาชนที่บ้าคลั่งจะทำให้ทีมนี้ถูกผลักดันไปอยู่บนขอบเหว ซึ่งจะทำให้สถานการณ์ไม่สามารถควบคุมได้

เพราะในโลกนี้ สิ่งที่ทำให้คนอิจฉาและทำให้จิตใจไม่สมดุลที่สุดก็คือการได้เห็นคนอื่นรวย แต่ตัวเองกลับต้องอดตาย

“ด้วยเงินจำนวนนี้ อาจจะพอที่จะควบคุมสถานการณ์ได้ แต่ถ้าหาก…”

หลี่ซิ่งหยวนก็มีสายตาที่ลึกซึ้งและน้ำเสียงที่จริงจัง

“ถ้าหากครั้งต่อไป ไอ้พวกนี้ใช้เงินสองแสนห้าหมื่นล้าน หรือมากกว่านั้น แล้วกลับมาทำเรื่องแบบนี้อีก… จะเกิดอะไรขึ้น?”

ฟางจวิ้นรู้สึกเย็นวาบที่หลัง เหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

“นั่น… มันเกินจินตนาการไปมากครับ! นั่นเป็นหายนะอย่างแน่นอน!”

ในวันนี้ พวกเขาใช้เงินเพียงสองร้อยห้าสิบล้านในการเทรดระยะสั้น ก็ทำให้ระบบของตลาดหลักทรัพย์และสำนักงานกำกับดูแลตลาดทั้งหมดต้องวุ่นวายและไม่สงบแล้ว

ถ้าหากครั้งต่อไปพวกเขาใช้เงินเป็นแสนล้านมาลงมือ…

นั่นก็จะเป็นสึนามิทางการเงินอย่างแน่นอน! เป็นหายนะที่แท้จริง!

สิ่งที่มันผ่านไปแล้ว จะไม่เหลืออะไรเลย!

“จับตาดูให้ดี! ไอ้พวกนี้ไม่ใช่คนที่จะทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ แน่!”

หลี่ซิ่งหยวนก็ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

“ดูจากสถานการณ์แล้ว พวกเขาไม่มีทางที่จะหยุดอยู่แค่นี้แน่! ความทะเยอทะยานของพวกเขา มันยิ่งใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มาก!”

“ครับ! ผู้อำนวยการ!”

มีคนเคยพูดไว้ว่า สำนักงานกำกับดูแลตลาดก็เหมือนดาบที่กำลังถูกลับคมอยู่เสมอ

เพื่อที่จะสามารถกำจัดมือที่ทำผิดกฎหมายได้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็วเมื่อถึงเวลาที่จำเป็น และไม่มีผลที่ตามมา

ดังนั้น พวกเขาจึงต้องการ “หลักฐาน” ที่แน่นอน และต้องการ “หลักฐานที่ไม่มีข้อกังขา”

ผู้นำของทีมลึกลับนี้เป็นใครกันแน่ พวกเขายังไม่สามารถรู้ได้ในตอนนี้

แต่หลี่ซิ่งหยวนก็เชื่อมั่นว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน!

ไม่ว่าจะใช้ข้อมูลภายในที่ไม่มีใครรู้ หรือใช้เทคนิคการปั่นหุ้นที่ลึกลับ

ไม่อย่างนั้นผลตอบแทนที่เกินจริงขนาดนี้ก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้!

“แต่ ผู้อำนวยการครับ…” ฟางจวิ้นก็มีความคิดที่กล้าหาญและดูไร้สาระแวบเข้ามาในหัว

“ถ้าหาก… ผมหมายถึงถ้าหาก… ทั้งหมดนี้มาจากความสามารถล้วน ๆ ล่ะครับ?”

หลี่ซิ่งหยวนได้ยินดังนั้นก็ตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็หัวเราะเยาะและโบกมือ

“ความสามารถ? ล้อเล่นอะไรกัน! ถ้าหากนี่เป็นความสามารถจริง ๆ แล้วในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า มหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลกคนแรกก็จะเป็นคนจากประเทศของเรา! และจะเป็นราชาการเงินที่ไม่เคยมีมาก่อน!”

ในห้องทำงานก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน หลี่ซิ่งหยวนก็เหมือนถูกคำพูดของตัวเองทำให้หัวเราะ แล้วก็ส่ายหัว

“แฮ่ม… พวกเรากำลังพูดเรื่องอะไรที่ไร้สาระกันอยู่นะ”

“ใช่ครับ ผู้อำนวยการ ฮ่า ๆ ๆ… มันต้องเป็นการปั่นหุ้นครับ มันต้องเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายที่เรายังไม่สามารถจับได้ครับ!”

ฟางจวิ้นก็หัวเราะอย่างอับอาย

“ความสามารถล้วน ๆ? เป็นไปได้อย่างไรกัน… ผมจะจับตาดูพวกเขาต่อไปครับ หากมีเบาะแสใด ๆ ผมจะรายงานให้ท่านทราบทันที!”

“อืม ไปได้แล้วนะ มีอะไรใหม่ก็รายงานทันที”

“ครับ!”

มหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในโลก?

หลี่ซิ่งหยวนก็ทิ้งความคิดที่ไม่สมจริงนี้ไปในทันที

จะไปล้อเล่นอะไรกัน ประเทศของเราจะสามารถสร้างสัตว์ประหลาดทางการเงินในระดับนั้นได้ยังไง?

เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้!

ค่ำคืนก็มาถึงแล้ว ไฟบนท้องถนนก็เริ่มสว่างขึ้น

ซูฮ่าวกับเจ้านายใหญ่ของเขา ซึ่งเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยเขาจากกองทัพคนว่างงานได้ในตอนแรก—หัวหน้ากิลด์ กำลังนั่งอยู่ในร้านปิ้งย่างที่พวกเขาไปบ่อย ๆ

คำพูดที่ว่ากินปิ้งย่างกับดื่มเหล้าไปด้วยกัน ยิ่งดื่มก็ยิ่งสนุกก็เป็นเรื่องจริง

“ว่าไงไอ้หนู มันเกิดอะไรขึ้น? ผลตอบแทนเกินจริงขนาดนี้ นายทำได้อย่างไรกัน? บอกมาตรง ๆ นะ นายโดนเทพเจ้าแห่งหุ้นเข้าสิงหรือเปล่า?”

พี่ใหญ่ก็รินเหล้าให้ซูฮ่าวไปพลาง แล้วก็มองเขาด้วยสายตาที่เหมือนมองสัตว์ประหลาด

“ฮิฮิ พี่หวงครับ พี่พูดอะไรแบบนั้น” ซูฮ่าวหยิบไม้ปิ้งย่างขึ้นมากินอย่างมีความสุข ก่อนตอบทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่

“โชคดีครับ เป็นแค่โชคดีล้วน ๆ ครับ”

“โชคดี? ฮึ่ม! ไอ้หนูนี่มันเก่งนี่หว่า ตอนนี้มันคงปีกแข็งแล้ว ถึงได้มาโกหกพี่ชายอย่างฉันใช่ไหม?”

หวงเฟิงเหวินก็หัวเราะเยาะ แล้วก็ดื่มเบียร์เข้าไปอึกหนึ่ง

“ถ้าหากนี่เป็นโชคดีแล้ว ลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งนายก็คงจะถูกไปสิบครั้งแล้วใช่ไหม? คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบที่หลอกง่ายหรือไง?”

บนร้านปิ้งย่างก็มีเนื้อย่างที่ส่งกลิ่นหอมกำลังวางเรียงรายอยู่ น้ำมันก็หยดลงไปในกองถ่าน ทำให้เกิดเปลวไฟสีฟ้าเล็ก ๆ ขึ้นมาเป็นครั้งคราว

พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์แล้ว ทั้งสองคนก็ดื่มกันอย่างเต็มที่ แล้วก็คุยกันอย่างสนุกสนาน

“พูดจริง ๆ นะ ตอนนี้ในใจของฉันก็รู้สึก… ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

หวงเฟิงเหวินก็ถอนหายใจออกมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าของเขาก็มีสีหน้าที่ซับซ้อน

“เกิดอะไรขึ้นครับพี่หวง? มีเรื่องอะไรที่น่ากังวลหรือเปล่า?”

“ตอนแรกที่ฉันให้นายเข้าบริษัท ก็แค่อยากช่วยให้นายมีงานเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ต้องเอาแต่นั่งเล่นเกมอยู่บ้านแล้วเกาะพ่อแม่กิน”

“แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าฉันต่างหากที่ได้ประโยชน์จากนาย นายกำลังช่วยฉัน และดันฉันขึ้นไปสู่จุดสูงสุด”

“โธ่เอ๊ย! พี่หวงครับ พี่พูดแบบนี้ก็เห็นผมเป็นคนอื่นแล้ว!”

ซูฮ่าวก็รีบยกแก้วขึ้นมา

“ถ้าตอนนั้นพี่ไม่ช่วยผมออกจากที่เน่า ๆ นั่น และทำให้ผมมีข้าวกิน ตอนนี้ผมก็คงยังดิ้นรนอยู่ที่ไหนสักแห่ง!”

“บุญคุณนี้ ผมซูฮ่าวจะจำไว้ตลอดชีวิต! การที่ผมได้ทำอะไรให้พี่ เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ!”

“ไม่หรอก ซูฮ่าว ฉันพูดจริง ๆ” หวงเฟิงเหวินก็โบกมือ สีหน้าของเขาจริงจังมาก

“ฉันรู้สึกขอบคุณแกจากใจจริง! บางครั้งฉันก็คิดว่าในชีวิตของฉัน หวงคนนี้ อาจจะไม่มีความสามารถอื่นอะไรที่โดดเด่น แต่เรื่องสายตาในการมองคน และโชคดีที่เจอคนดี ๆ แบบนี้ เฮ้ มันก็ดีจริง ๆ นะ!”

“พอแล้วครับ พอแล้วครับพี่หวง ถ้าพี่ยังพูดอะไรชวนขนลุกแบบนี้อีก ขนของผมคงร่วงลงจานปิ้งย่างแน่ครับ!”

ซูฮ่าวก็รีบเติมเหล้าให้หวงเฟิงเหวินจนเต็มแก้ว

“มา ๆ ดื่มเถอะครับ ผมขอชนแก้วกับพี่!”

“ฮ่า ๆ ๆ ดีมาก ไอ้หนู ฉันต้องดื่มเหล้าที่แกเป็นคนชนให้ฉันแน่นอน!”

หวงเฟิงเหวินก็ถูกเขาทำให้หัวเราะ แล้วก็ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด

“จริงสิ ช่วงนี้เกมอัปเดตใหม่ นายดูหรือยัง?”

“ฉันได้ยินว่าอาชีพของฉันถูกลดความสามารถลงอีกแล้ว จริงหรือเปล่า?”

“พวกผู้พัฒนาเกมอิจฉาที่อาชีพของฉันเก่งเกินไป เลยตั้งใจเล่นงานฉันอีกแล้วใช่ไหม!”

“พอเถอะครับพี่หวง อาชีพของพี่โดนลดความสามารถลงบ้างก็สมควรแล้ว แค่หลับตาใช้สกิลมั่ว ๆ ก็ยังฆ่าคนได้ อาชีพของพี่เก่งเกินไปจนทำลายสมดุลเกมแล้วครับ!”

“เหลวไหล! ไอ้หนูแกจะไปรู้อะไร!”

…

ดังนั้น ทั้งสองคนก็ทิ้งเรื่องงานไปหมด

คนหนึ่งพูด อีกคนก็รับ ทั้งคู่คุยเรื่องเกมกันอย่างออกรส ราวกับวัยรุ่นที่เพิ่งเดินออกจากร้านเกม

คุยกันเรื่องไร้สาระไปประมาณสองชั่วโมง ในที่สุดหวงเฟิงเหวินก็ตบขาของเขาอย่างแรง

“โอ๊ย! ดูสิความจำของฉัน! เอาแต่คุยเรื่องไร้สาระในเกมกับแกจนเกือบลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว”