บทที่ 594: ความเสียดายแบบเหล็กไม่ได้ที่

“อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ จริงๆ ก็เหลืออีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น”

BD มองดู CP น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียดายแบบเหล็กไม่ได้ที่ “ฉันว่านะ แกจะอดทนอีกหน่อยไม่ได้รึไง? ทำไมถึงต้องรีบร้อนเปิดเผยเจตนาของตัวเองขนาดนั้น? แกไม่รู้รึไงว่า ฉันแม่งอยากจะเกษียณใจจะขาดอยู่แล้ว!”

“ถ้างั้น... ถ้างั้นตอนนี้แกก็ถอยไปสิ!”

“ตอนนี้ถอยเหรอ? ทางฝั่งเกาหลีวุ่นวายจนเป็นหม้อโจ๊กไปแล้ว ฉันจะถอยได้ยังไง? อีกอย่าง ถ้าฉันกล้าที่จะทิ้งงานกลางคันในตอนนี้จริงๆ แกทายสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”

เสียงของ BD พลันดังสูงขึ้น เต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่เก็บไว้ไม่อยู่ “ไอ้พวกบ้ากลุ่มนั้น ขนาดผู้บริหารระดับสูงของเกาหลีเหนือที่คนทั้งโลกก็หาไม่เจอ ยังสามารถลากออกมาจากใต้ดินมาฆ่าได้อย่างง่ายดาย เหมือนกับบี้มดตัวหนึ่ง! แกคิดว่าพวกมันจะไม่กล้าแตะต้องตาแก่ใกล้เกษียณอย่างฉันเหรอ? CP! รูกระสุนที่หูแกนั่นยังไม่หายดีเลยนะ ทำไมถึงได้ลืมความเจ็บปวดเร็วขนาดนี้?!”