บทที่ 78: ตระเวนดูรถที่โชว์รูม!

“ฉัน… ให้ตาย…”

“นี่มัน… ใช่เรื่องที่คนจะทำได้เหรอวะ? หนังยังไม่กล้าเขียนบทแบบนี้เลยมั้ง?!”

“หนังเหรอ? หึ หนังมันจะไปสู้ได้ไง! ต่อให้โกงเกมเล่น ก็ยังไม่พิสดารเท่านี้เลย!”

เหล่าผู้บริหารต่างถอนหายใจยาวเหยียด แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง สีหน้าของแต่ละคนบ่งบอกว่า “วันนี้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ”

ในบรรดาพวกเขา มีใครบ้างที่ไม่ใช่สิงห์เฒ่าที่คลุกคลีอยู่ในวงการการลงทุนนี้มานานหลายสิบปี?

แต่ละคนมั่นใจว่าตนผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่ “สัตว์ร้ายทางการเงิน” อย่างซูฮ่าวนั้น อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย แค่ได้ยินก็ยังไม่เคย!

ให้ตายเถอะ ความผันผวนของราคานั่น มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลยนะ?

นั่นมันคือการเหวี่ยงตัวอย่างบ้าคลั่งบนกราฟราคา ขึ้นสุดลงสุด พลิกซ้ายพลิกขวา แบบไม่ซ้ำท่า!

แต่เจ้าเด็กคนนี้กลับสามารถถือมันไว้ได้จนถึงที่สุดโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย รอจนถึงจุดระเบิดที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้วค่อยปล่อยของออกมา?

สภาพจิตใจแบบนั้น ฝีมือการควบคุมระดับนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ปุถุชนคนธรรมดาจะทำได้ นี่มันระดับเทพเจ้าแล้ว!

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว ถ้าฉันอยู่แผนกเดียวกับเจ้าเด็กซูฮ่าว ฉันว่าฉันคงอยู่ได้ไม่เกินสามเดือน โรคหัวใจได้กำเริบตายก่อนแน่!” ผู้บริหารคนหนึ่งกล่าวด้วยอาการใจหายไม่หยุด

“ใช่เลย! ตอนที่มันร่วงจาก 30% ลงไปเหลือ 15% น่ะ ฉันแทบจะสิ้นใจอยู่ตรงนั้น! วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง!”

“ขนาดนั้นแล้ว เขายังทนไม่ยอมขายได้อีกนะ ทนถือจนถึงที่สุด…เฮ้อ ถ้าเป็นฉัน ต่อให้ฆ่าให้ตายก็ทำไม่ได้!”

และเป็นเพราะการตัดสินใจในสิ่งที่คนธรรมดาไม่กล้าทำ และการมีหัวใจที่แข็งแกร่งกับเส้นประสาทที่ทำจากเหล็กกล้า ที่ทำให้เขาสามารถทนถือต่อไปได้จนถึงรุ่งเช้า!

ซูฮ่าวจึงสามารถใช้พลังของตัวเองเพียงคนเดียว งัดเงินทุนมหาศาลกว่าห้าพันล้านหยวนนี้ สร้างคลื่นลมมหาศาลในตลาดการเงินที่เปลี่ยนแปลงได้ทุกวินาที!

“ถะ…ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า ตอนนี้เงินทุนที่ผู้อำนวยการซูสามารถเคลื่อนไหวได้ มันเกินเจ็ดพันล้านไปแล้วน่ะสิ?” ใครคนหนึ่งนึกขึ้นได้ เสียงของเขาสั่นเทาเล็กน้อย

“ก็ใช่น่ะสิ! แผนกของเขาเพิ่งจะก่อตั้งมานานเท่าไหร่กัน? นี่จะทะลุเจ็ดพันล้านแล้วเหรอ? ความเร็วในการทำเงินขนาดนี้ มันเร็วกว่าปล้นธนาคารอีกนะ!”

ปัจจุบัน กองทุนที่ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์บริหารอยู่มีมูลค่ารวมระดับแสนล้าน

“ถ้า…ถ้าเขายังทำแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ฉันรู้สึกว่ามูลค่าสินทรัพย์ภายใต้การจัดการในอนาคตของบริษัทเรา มีหวังทะลวงหลักล้านล้านได้เลยนะ?!”

ล้านล้าน มันเป็นตัวเลขแบบไหนกัน? ตัวเลขระดับดาราศาสตร์!

แต่เมื่อชื่อ “ซูฮ่าว” เชื่อมโยงกับตัวเลข “ล้านล้าน” ทุกคนกลับรู้สึกว่า มันอาจไม่ได้ไกลเกินเอื้อมขนาดนั้น

“รถ SUV รุ่นนี้นะครับ พื้นที่เก็บของด้านหลังกว้างมาก ไม่ว่าจะไปตั้งแคมป์หรือเดินทางไกลก็สบายหายห่วงเลยครับ!”

“แถมยังเป็นระบบขับเคลื่อนสี่ล้อ พละกำลังนี่สุดยอดไปเลย!”

“คุณลูกค้าลองขับดูสิครับ ประสบการณ์การขับขี่รับรองว่าท่านต้องพอใจแน่นอน!”

“อ้อ ใช่ครับ รุ่นนี้เป็นรถไฮบริดนะครับ ถ้าคุณลูกค้าอยากจะประหยัดค่าน้ำมันหน่อย…”

พนักงานขายหนุ่มพูดจนน้ำลายแตกฟอง กระตือรือร้นเสียจนเหมือนจะยัดรถคันนั้นใส่มือเขาให้ได้

ซูฮ่าวก็ยืนอยู่ข้างรถ SUV สีดำที่ดูบึกบึนทนทาน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

อืม…มาดูรถคนเดียวนี่มันงง ๆ อยู่เหมือนกันนะ

ถ้ารู้แบบนี้ น่าจะชวนเพื่อนที่รู้เรื่องรถมาช่วยดูด้วยสักหน่อย

นี่ก็เพราะเห็นว่าวันเกิดของพ่อใกล้เข้ามาแล้ว เขาเลยคิดว่าจะเปลี่ยนรถคันใหม่ให้พ่อ เพื่อแสดงความกตัญญูสักหน่อย

ผลก็คือต้องมาดูรถคนเดียว ปัญหาคือเรื่องรถยนต์เนี่ย เขาเป็นพวกมืดแปดด้าน ไม่รู้อะไรเลย

พนักงานขายพูดจาหว่านล้อมสารพัด เขาฟังแล้วก็ยังงง ๆ ไม่รู้เลยว่าอันไหนดี อันไหนไม่ดี

หลายวันที่ผ่านมา เขาค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อย แถมยังไปดูที่โชว์รูมมาแล้วหลายแห่ง แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ ชวนเพื่อนร่วมงานที่รู้เรื่องรถมาด้วยก็ยังดี

เขามองไปที่ฝั่งตรงข้ามของถนน ที่นั่นยังมีโชว์รูมอีกแห่งหนึ่งที่เขายังไม่ได้เข้าไปดู

เป็นแบรนด์ดังจากเยอรมนี—จ้งต้า

มาตรฐานการเลือกรถของซูฮ่าวนั้นค่อนข้างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา หนึ่งในนั้นก็คือ—ตัวถังต้องแข็งแกร่งพอ!

เผื่อว่า…แค่เผื่อว่านะ ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริง ๆ ตัวถังจะทนไหวไหม จะรักษาชีวิตไว้ได้หรือเปล่า นี่ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะทำงานสายการเงินมานานรึเปล่า เขาถึงได้เริ่มสลักคำว่า “ควบคุมความเสี่ยง” ไว้ในดีเอ็นเอของตัวเอง

แน่นอนว่า ตอนที่เขาลงทุนน่ะ…ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยได้ใส่ใจคำว่า “ควบคุมความเสี่ยง” สักเท่าไหร่

ลีลาการลงทุนของเขามันเสี่ยงหลุดโลกจะตายไป

“เรื่องความปลอดภัยของจ้งต้านั้น ถือว่าเป็นระดับท็อปของวงการเลยครับ! โดยเฉพาะรถรุ่นใหม่ล่าสุดของเรา ออปชันที่ให้มาก็จัดเต็มสุด ๆ มีความเป็นเทคโนโลยีสูงมากครับ!”

ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้าไปในโชว์รูมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา พนักงานขายสาวในชุดทำงานพร้อมรอยยิ้มที่หวานจนเลี่ยน…

ก็ปรี่เข้ามาหาราวกับผึ้งได้กลิ่นน้ำหวาน แล้วเริ่มแนะนำอย่างไม่หยุดหย่อน

“ขอลองขึ้นไปนั่งดูได้ไหมครับ?” ซูฮ่าวชี้ไปที่รถ SUV ที่ดูภูมิฐานซึ่งจอดอยู่กลางโชว์รูม

“ได้แน่นอนค่ะ! เชิญเลยค่ะ! ความสะดวกสบายในการนั่งของรถคันนี้ยอดเยี่ยมที่สุด รับรองว่าคุณลูกค้าได้นั่งแล้วจะไม่อยากลงเลยค่ะ!”

เขาลองขึ้นไปนั่งดู อืม…ก็ดีจริง ๆ

ความโอบกระชับของเบาะ สัมผัสในการจับพวงมาลัย และความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกอย่าง

“ความหรูหราพรีเมียม” ล้วนทำให้เขาค่อนข้างพอใจ

สมกับเป็นรถหรูนำเข้า คุณภาพสมราคาจริง ๆ

“รู้สึกเป็นยังไงบ้างคะ? พอใจใช่ไหมคะ?” พนักงานขายถามด้วยรอยยิ้ม

“จ้งต้าของเรามุ่งมั่นที่จะสร้างสรรค์รถยนต์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมาโดยตลอด ในการทดสอบการปล่อยไอเสียครั้งนี้ เราผ่านด้วยคะแนนสูงสุดเลยนะคะ!”

“และที่สำคัญที่สุดคือ อัตราการประหยัดน้ำมันของรถคันนี้ ยอดเยี่ยมมากค่ะ!”

เขาจำได้ว่าพ่อของเขาเหมือนจะชอบรถ SUV ที่ตัวถังดูหนา ๆ และให้ความรู้สึกปลอดภัยแบบนี้

หรือว่า…จะเก็บคันนี้ไว้เป็นตัวเลือกก่อน แล้ววันหลังค่อยพาพ่อมาลองด้วยตัวเอง ให้ท่านเป็นคนตัดสินใจดี?

“เอ๊ะ!”

ขณะที่ซูฮ่าวกำลังจับพวงมาลัยและครุ่นคิดอยู่ในใจ ที่ปลายนิ้วของเขาก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเบา ๆ เหมือนถูกไฟฟ้าสถิต เขาตกใจจนรีบชักมือกลับทันที

“คุณลูกค้าไม่เป็นอะไรนะคะ?” พนักงานขายถามด้วยความเป็นห่วง

“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ” ซูฮ่าวโบกมือ แต่ในใจกลับเริ่มสงสัย

เมื่อกี๊มันคืออะไรกัน?

ไฟฟ้าสถิตเหรอ?

ไม่น่าใช่ ความรู้สึกของไฟฟ้าสถิตเขารู้ดี มันแตกต่างจากเมื่อกี๊อย่างชัดเจน

ความรู้สึกเมื่อสักครู่ มันเหมือนกับ…

กระแสไฟฟ้าที่อ่อน ๆ แต่ชัดเจน หรือจะพูดให้ถูกก็คือ…สัญญาณ

“เตือนภัย”

เหมือนถูกเข็มทิ่ม ประกายไฟที่แวบขึ้นมาแล้วหายไป วิ่งจากปลายนิ้วไปทั่วทั้งร่าง!

หรือว่า…

“ที่คุณพูดแนะนำเกี่ยวกับรถคันนี้เมื่อสักครู่ ช่วยพูดอีกครั้งได้ไหมครับ?” ซูฮ่าวถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“อ๋อ ได้แน่นอนค่ะ!” ถึงแม้พนักงานขายจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงความเป็นมืออาชีพและพูดซ้ำอีกครั้ง

“จ้งต้าของเราในครั้งนี้ ได้รับการจัดอันดับให้เป็นรถยนต์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมยอดเยี่ยมแห่งปีของยุโรปเลยนะคะ! โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการปล่อยไอเสีย เมื่อเทียบกับรุ่นก่อนหน้า ลดลงถึง 20% เลยทีเดียวค่ะ…”

“แปะ—!”

ขณะที่พนักงานขายกำลังพูดถึงคำว่า

“เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม” และ “การปล่อยไอเสีย” ที่ปลายนิ้วของซูฮ่าว ก็เกิดความรู้สึกเหมือน “ถูกไฟช็อต” ที่แปลกประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง!

ครั้งนี้ชัดเจนกว่าเดิม รุนแรงกว่าเดิม! เหมือนมีใครบางคนกำลังลั่นระฆังเตือนภัยอยู่ในหัวของเขา!

“คุณ… คุณลูกค้าคะ?” พนักงานขายตกใจกับสีหน้าที่แข็งทื่อไปในทันทีของเขา

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ ผมเข้าใจแล้ว ไว้คราวหน้าจะมาดูใหม่นะครับ”

ซูฮ่าวสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้ากลับมาสงบนิ่งดังเดิม จากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา เดินออกจากโชว์รูมอย่างรวดเร็ว

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า “ไฟฟ้าช็อต” สองครั้งเมื่อกี๊ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!

โดยเฉพาะครั้งที่สอง ตอนที่พนักงานขายพูดถึง

“สิ่งแวดล้อม” และ “ไอเสีย” สัญญาณ “เตือนภัย” นั้นมันรุนแรงจนทำให้เขาขนหัวลุก!

หรือว่ารถคันนี้จะมีปัญหาอะไร?

แต่แบรนด์จ้งต้านี้ ในวงการก็มีชื่อเสียงดีมาตลอด ข้อมูลการทดสอบต่าง ๆ ก็ดูดีมาก

“…” ซูฮ่าวก็ยืนอยู่ที่หน้าประตูโชว์รูม ขมวดคิ้วมุ่น จมอยู่ในภวังค์แห่งความคิด

‘จ้งต้า…เข้าตลาดหลักทรัพย์รึยังนะ? จะเทรดหุ้นของบริษัทนี้ได้ที่ไหน?’

ความคิดอันอาจหาญแวบผ่านเข้ามาในสมองของเขาราวกับสายฟ้าฟาด