บทที่ 87: กำลังสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุด!

ผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างมองตามความเป็นจริง:

“แน่นอนครับ ถ้าเทียบกับเงินทุนระดับล้านล้านของยักษ์ใหญ่ทางการเงินระหว่างประเทศแล้ว เงินเจ็ดพันล้านของเราก็ยังถือว่าเป็นจำนวนเล็กน้อยอยู่ดี…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมปากของหวงเฟิงเหวินกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย:

“จำนวนเล็กน้อยหรือ? นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น และนั่นแหละคือสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด ไม่ใช่หรือ?”

ตอนนี้คือหลักหลายพันล้าน แต่ถ้าในอนาคตเป็นหลักหลายหมื่นหรือหลายแสนล้าน สร้างคลื่นลมมหาศาลในตลาดต่างประเทศ อิทธิพลของมันจะมากมายกว่านี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า!

และเมื่อถึงตอนนั้น เกรงว่าก็คงจะยังไม่มีใครสามารถสืบหาเจ้าของเงินก้อนนี้ได้อยู่ดี ว่าเป็นใครกันแน่!

แค่ลองจินตนาการภาพนั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้นักการเงินรุ่นเก๋าที่อยู่ในที่นี้ตื่นเต้นจนขนลุกไปทั้งตัว เลือดในกายพลุ่งพล่าน!

“แต่ว่า…ท่านประธานหวงครับ”

จู่ ๆ หลิวโจวก็ถามอย่างระมัดระวัง เป็นคำถามสำคัญที่สุดที่อยู่ในใจของทุกคน

“ซูฮ่าว… ผู้อำนวยการซูเขา… หรือว่าจะหยั่งรู้ล่วงหน้าว่า ‘คดีโกงค่าไอเสีย’ จะเกิดขึ้นครับ?”

พรึ่บ!

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าของท่านประธานหวงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น การค้นหาความจริง และความยำเกรงเล็กน้อย

หวงเฟิงเหวินยกถ้วยชาขึ้นมา เป่าใบชาที่ลอยอยู่อย่างแผ่วเบา สีหน้าสงบนิ่งราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ธรรมดาที่สุด:

“ซูฮ่าวรู้ล่วงหน้า หรือแค่โชคดี หรือมีวิธีวิเคราะห์ที่เราไม่รู้…”

“เรื่องพวกนี้ มันสำคัญเหรอ?”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกวาดสายตาอันคมกริบมองไปทั่วทุกคน:

“ไม่สำคัญเลย!”

“สิ่งสำคัญคือ เราต้องรับประกันว่าเขาจะปลอดภัย!”

“พวกเรานั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ ถือหุ้นบริษัทและรับเงินเดือนสูง เพื่ออะไรกัน?”

“ก็เพื่อที่จะคอยเป็นเกราะกำบังให้กับบริษัท ให้กับคนที่เป็นดั่ง ‘เสาหลักของบริษัท’ อย่างซูฮ่าวไม่ใช่เหรอ!”

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันตระหนักขึ้นมา แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ตลาดการเงิน พูดให้ถึงที่สุดแล้ว มันก็คือสงครามข้อมูล!

ถึงแม้ว่าทุกประเทศจะมีกฎหมายห้ามการซื้อขายโดยใช้ข้อมูลภายในอย่างชัดเจน แต่ในความเป็นจริงล่ะ?

ใครที่สามารถกุมข้อมูลได้ก่อนหนึ่งก้าว คนนั้นก็คือผู้คุมเกม และสามารถทำกำไรมหาศาลในตลาดนี้ได้!

ในตลาดแห่งนี้ โชคเป็นสิ่งสำคัญอย่างแน่นอน

แต่ถ้าอาศัยแค่โชคอย่างเดียว คุณอาจจะชนะในบ่อนได้ครั้งสองครั้ง แต่ไม่มีทางที่จะเอาชีวิตรอดในสมรภูมิอันโหดร้ายของตลาดการเงินนี้ไปได้ในระยะยาว!

ดังนั้น การได้มาซึ่งข้อมูล และการรู้จักใช้ข้อมูลอย่างชาญฉลาดต่างหาก คือหนทางสู่ชัยชนะ!

จากมุมมองนี้ ซูฮ่าวจะ “หยั่งรู้อนาคต” ได้จริง ๆ หรือไม่นั้น พวกเขาไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจเลย

อย่างที่หวงเฟิงเหวินพูด สิ่งเดียวที่พวกเขาต้องพิจารณาในตอนนี้ก็คือ:

จะปกป้อง “เทพเจ้าแห่งโชคลาภ” องค์นี้ให้ดีที่สุดได้อย่างไร และจะทำให้ฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์กลายเป็นกำลังสนับสนุนกับที่หลบภัยที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาได้อย่างไร!

“ทุกคนเปิดหูเปิดตาให้กว้างเข้าไว้! จับตาทุกความเคลื่อนไหวให้ดี!”

ท่านประธานหวงสั่งเสียงเข้ม

“ไม่ว่าจะเป็นข่าวลืออะไรก็ตามที่อาจจะเป็นผลเสียต่อซูฮ่าว เราจะต้องก้าวออกไปจัดการมันตั้งแต่เนิ่น ๆ!”

“ใครหน้าไหนกล้ามาแตะต้องเขา ต้องข้ามศพพวกเราไปก่อน!”

“ครับ! ท่านประธานหวง!”

“รับทราบครับ! ท่านประธานหวงวางใจได้!”

ปกป้องซูฮ่าว!

นี่คือเป้าหมายสำคัญอันดับแรกของผู้บริหารระดับสูงแห่งฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์ในขณะนี้!

“ว่าไงนะครับ? เจ้าหน้าที่อารักขาหรือครับ? จะจัดเจ้าหน้าที่อารักขาให้ผมเหรอครับ?”

ตอนที่ซูฮ่าวรับโทรศัพท์จากหวงเฟิงเหวิน เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ใช่แล้ว”

เสียงหัวเราะอันสดใสของหวงเฟิงเหวินดังมาจากปลายสาย

“บริษัทกำลังจัดตั้งทีมรักษาความปลอดภัยพิเศษ เพื่อดูแลผู้บริหารระดับสูงคนสำคัญ”

“แต่ตอนนี้ คนที่ได้รับสิทธินี้ก็มีแค่ฉันกับนายสองคน”

ซูฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก:

“พี่หวงครับ พี่เป็นประธานบริษัท การมีเจ้าหน้าที่อารักขาผมเข้าใจได้ แต่ผมจะไปเป็นผู้บริหารคนสำคัญขนาดนั้นได้อย่างไรครับ?”

“เรื่องไร้สาระ! นายแน่นอนว่าเป็นผู้บริหารคนสำคัญ! และเป็นคนสำคัญที่สุดด้วย!”

น้ำเสียงของหวงเฟิงเหวินเด็ดขาดและไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

“ฉันเคยบอกนายไปกี่ครั้งแล้ว?”

“ในวงการการเงิน ใครที่ทำเงินให้บริษัทได้มากที่สุด คนนั้นแหละคือเบอร์หนึ่ง!”

“ถ้ามองจากมุมบริษัท แกสำคัญกว่าพวกคนแก่อย่างฉันรวมกันเสียอีก เข้าใจไหม?”

“พี่หวงอย่าพูดอย่างนั้นสิครับ พี่ต่างหากที่เป็นเสาหลักของฟางฮ่วน อินเวสต์เมนต์!”

“พี่คือมันสมองของบริษัท ถ้าไม่มีมันสมองแล้ว ร่างกายจะแข็งแรงแค่ไหนก็ขยับไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ?”

ซูฮ่าวรีบยอทันที

“แหะ ๆ แกนี่มันปากหวานจริง ๆ ฟังแล้วชื่นใจ!”

หวงเฟิงเหวินหัวเราะอย่างมีความสุข

“จริงสิซูฮ่าว มีเรื่องหนึ่งที่ฉันไม่อยากถาม แต่ก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ”

“พี่หวงพูดมาได้เลยครับ ตราบใดที่ผมรู้ ผมไม่ปิดบังแน่นอน”

“แกน่ะ…เงินที่โปรยออกไปก่อนหน้านี้ ตั้งใจจะเก็บกลับเมื่อไหร่เหรอ?”

เงินก้อนนั้นที่ถูกแบ่งย่อยออกเป็นหลายสิบส่วน และยังคง “ซุ่มซ่อน” อยู่ในกองทุนต่าง ๆ เหมือนกับกลุ่ม “บอทฟาร์มทอง” ที่ขยันขันแข็ง

ในตอนนี้ ราวกับถูกฉีดสารกระตุ้น กำลังกอบโกยความมั่งคั่งจากตลาดมาให้เขาอย่างบ้าคลั่ง!

“ปล่อยไว้ก่อนเถอะครับพี่หวง” ซูฮ่าวตอบโดยไม่ลังเล

“พอดีเป็นช่วงสุดสัปดาห์ด้วย ผมขอดูสถานการณ์ไปก่อน รอให้จังหวะมันเหมาะสมกว่านี้ค่อยลงมือครับ”

“ได้เลย แกทำอะไรย่อมมีเหตุผลของแกอยู่แล้ว ฉันก็จะไม่พูดมากแล้วกัน”

“นี่โทรมาตอนสุดสัปดาห์ ไม่ได้รบกวนแกใช่ไหม?”

“โธ่พี่หวงพูดอะไรอย่างนั้นครับ โทรศัพท์ของพี่ ต่อให้ผมอาบน้ำอยู่ก็ต้องรีบวิ่งแก้ผ้าออกมารับล่ะครับ!”

ซูฮ่าวพูดติดตลก

“อ้อ จริงสิครับพี่หวง ตอนนี้ผมอยู่ข้างนอกกับครอบครัวพอดี เกมคืนนี้ผมอาจจะออนไลน์ช้าหน่อยนะครับ”

“ไม่เป็นไร แกค่อย ๆ มา ไม่ต้องรีบ ฉันจะได้ถือโอกาสนี้เคลียร์ภารกิจดันเจียนที่ค้างไว้เมื่อสองวันก่อน”

ซูฮ่าวชะงัก “ไม่จริงน่าพี่หวง ท่านผู้เฒ่าเข้าเกมแต่หัววันเลยหรือครับ?”

“ก็แน่สิ! ไอ้เกมบ้าเนี่ย แม่งต้องขยันปั่นสุด ๆ!”

น้ำเสียงของหวงเฟิงเหวินพลันเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

“แค่เผลอแวบเดียว ระดับของเด็กพวกนั้นก็แซงฉันไปแล้ว!”

“ข้าในฐานะหัวหน้ากิลด์ ถ้าเลเวลต่ำกว่าสมาชิกแล้วจะคุมคนได้ยังไง?”

“ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี!”

“เอาล่ะ ไม่คุยเล่นกับแกแล้ว ฉันจะไปตีมอนสเตอร์แล้ว!”

“แกก็เที่ยวกับครอบครัวให้สนุกนะ!”

“ได้เลยครับ! ท่านผู้เฒ่าก็เล่นแต่พอดี ๆ นะครับ อย่าหักโหมเกินไปล่ะ!” ซูฮ่าวหัวเราะแล้ววางสายไป

เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วหันกลับไปที่รถยนต์หรูสีดำที่จอดรออยู่ข้างทาง

“คุณจางครับ สุดสัปดาห์แท้ ๆ ยังต้องมารบกวนอีก ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ”

ซูฮ่าวกล่าวขอโทษคนขับรถที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับอย่างเกรงใจ

คนขับรถแซ่จางเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าปี เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะอย่างสดใส:

“ท่านผู้อำนวยการซูเกรงใจเกินไปแล้วครับ!”

“งานของพวกเรามีระบบเวรตลอด 365 วัน ท่านจะใช้รถเมื่อไรก็สั่งได้เลยครับ!”

“แต่พูดตามตรง ปกติท่านไม่ค่อยได้ใช้รถ พวกเราเสียอีกที่รู้สึกเกรงใจ ได้เงินเดือนสูงขนาดนี้เหมือนได้มาฟรีเลยครับ ฮ่า ๆ!”

ในรถ พ่อแม่ของซูฮ่าว และซูฮุ่ย น้องสาวของเขา นั่งรออยู่อย่างสบายแล้ว

“โอ๊ย เป็นบุญของลูกชายฉันแท้ ๆ ในชีวิตนี้ฉันก็ได้นั่งรถหรูหราอลังการแบบนี้กับเขาแล้ว!”

แม่ของซูฮ่าวมือลูบเบาะหนังนุ่ม ๆ ใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน แม้แต่รอยตีนกาก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม